جنگ برای طالبان افتخار نیست!

قشلاقی

 

آن گونه که انتظار می رفت، طالبان بار دیگر در آغاز بهار، به دولت اعلان جنگ دادند. طالبان اعلام کرد ند که عملیات جنگی شان را آغاز می کنند و به این روند «خندق» نام نهادند که نام یکی از  جنگ های بزرگ عهد پیامبر بزرگ اسلام در برابر کفار آن زمان بود.

در سال های گذشته نیز طالبان جنگ بر ضد دولت را در اوایل بهار آغاز می کردند و در موسم تابستان به شدید ترین مرحله می رسید.

در چنین اوضاع و احوال، رییس جمهور کشور در سخنرانیای، تازه ترین مطالبات خود را به طالبان عرضه کرد که مبتنی بر قبول صلح و آغاز گفت وگو  برای دستیابی به صلح بود.

اما طالبان این پیشنهاد و فراخوان غنی را نپذیرفتند و اینک آن ها اعلان جنگ دادند که می تواند برای  کشور بسیار زیان بار و خونین باشد.

طالبان در جریان جنگ های شان در افغانستان دست به هرگونه حملات زده بودند. کشتار مردم در حملات انتحاری مدحش ترین نوع آن بوده که در آن، مردم عادی و غیر نظامی قربانی می شدند.

حالا نیز طالبان می خواهند به گونه سابق عمل کنند. به یقین که آنان از تهاجم به روستاها و ولسوالی ها و ولایت ها گرفته تا توسل به حملات انتحاری، همه در دستور کار آنان قرار دارد.

حالا باید به این مسأله بپردازیم که این جنگ ها چه حاصلی برای مردم افغانستان خواهد داشت. همه می دانیم که طالبان  قادر نیستند در برابر نیرو های امنیتی و دفاعی دولت پیروز شوند ولی در ادامة جنگ، مردم غیر نظامی کشته خواهند شد و آبادی های کشور به سود بیگانگان ویران می شوند که نه برای دولت و نه برای طالبان، افتخاری خواهد بود.

 از  این رو، ما می خواهیم ابراز کنیم که نمی توان به هر دلیلی، ما شاهد ویرانگری و خون آشامی طالبان باشیم. همه می دانند که دولت در بسیاری از موارد مایل نیست جنگ بر ضد طالبان را به گونة قاطعانه تعقیب کند چنانچه والی بغلان در تازه ترین مورد ابراز داشته است که ما طالبان را نمی کشیم چون آنان نیز افغان هستند.

سیاست گریز از جنگ با طالبان را کرزی در دور دوم ریاست جمهوری خویش در پیش گرفت و آن زمانی بود که او مخالفت هایش را با برخی از راهکار های امریکائیان اظهار داشت و این کار با کشانیدن جنگ از جنوب به شمال کشور که کرزی آن را سازماندهی می کرد، ادامه یافت.

مردم ما باور دارند که طالبان نیرو هایی نیستند که اختیار خود را داشته باشند و آن ها در راستای ادامة جنگ بر ضد دولت، هم از پاکستانی ها فرمان می گیرند و هم می بینند که در دم و دستگاه دولت نیز اراده ای برای ادامة قاطعانه و فیصله کننده جنگ بر ضد آنان وجود ندارد. این مسأله حتا به سیاست های کلان جهانی نیز بر می گردد زیرا امریکا نیز در اصل، حاضر نیست شاهد سقوط ماشین جنگی طالبان باشد که در آن صورت جنگ پایان می یابد و آنان هنوز به اهداف منطقوی شان نرسیده اند.

ما باور داریم که دولت باید پیش از این که طالبان دست به تهاجم بزنند، عملیات برای پاکسازی شهر ها و روستا های کشور را آغاز کنند و به آنان مجال ندهند که بتوانند دست به آرایش جنگی بزنند و از اطراف و نواحی، به گرد آوری نیرو بپردازند.

اگر طالبان حاضر نیستند صلح کنند، راهی جز ادامة جنگ پیروزی بخش با آنان وجود ندارد.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید