چه ‌شد آن وعده‌هاي رييس جمهور؟

 

روز گذشته، روز جهاني کارگر بود- روزي که ديگر در افغانستان به آن اهميتي گذاشته نمي شود زيرا کارگران اکثريت فراموش شده اي هستند که نظام به آنها توجهي ندارد.

اين روز در سراسر جهان تجليل مي شود ولي در افغانستان تنها اتحادية ملي کارگران افغانستان آن را گرامي ميدارد و دولت آن را با توطئه سکوت، برگزار مي کند.

افغانستان در چهل سال اخيرآسيب هاي فراواني از جنگ ديده است؛ و در نتيجه، خيلي ها از تأسيساتي که در آن کارگران مشغول کار بودند و برخي از نيازمندي هاي زنده گي مردم ما را توليد مي کردند، تاراج شده اند و يا سوخته اند و يا هم اکنون تعطيل هستند و بر ماشين آلات آن ها گرد فراموشي نشسته است.

بد امني ها، امروزه مردم را گرفتار فقر و تنگدستي هاي زيادي کرده است، زمينه هاي کار و اشتغال را از آنان گرفته و اين کار سبب شده است که صد ها هزار انسان اين سرزمين به کشور هاي همسايه و يا کشور هايي در اروپا وآسيا پناه ببرند تا به کاري دست يابند وزنده گي خويش را سروسامان بدهند.

سياست بازار آزاد سبب شده است که دولت در ايجاد کارخانه ها و فابريکات صنعتي در کشور ناکام بماند. اين امر نرخ بيکاري را در ميان مردم و بوِيژه قشر جوان بالا برده است. همچنين کار وبار دهقانان نيز در بسياري از مناطق کشور به خاطر جنگ هاي خونين از رونق افتاده که باعث آسيب پذيري اقتصاد مملکت گرديده است.

اما افزايش بيکاري در ميان مردم ما يک نکتة بسيار هشدار دهنده مي باشد. بيکاري هاي جاري در وطن در افزايش بد امني نيز تأثير گذار است. جوانان وقتي از دريافت کار و شغل مناسب نااميد شدند، ناگزير مي شوند دست به اعمالي بزنند که در مغايرت با قانون باشد.

پيوستن جوانان به صفوف دشمنان کشور يکيي مواردي است که از بيکاري موجود ناشي مي شود. افزايش انواع جرايم، رجوع جوانان به مواد مخدر و در نتيجه افزايش شمار معتادان در کشور، مولفه هاي ديگري است که از بيکاري ناشي مي شود.

رييس جمهوري کنوني در تبليغات انتخاباتي خويش به مردم وعده داده بود که يک ميليون شغل براي مردم در رياست جمهوري خويش ايجاد مي کند.

حالا که چهار سال از آن وعده ها مي گذرد، ديده مي شود که اين وعده ها همانند خواب و خيالات واهي نقش بر آب شده و تحقق نيافته اند.

حالا اگر دولت از اين روز گراميداشتي در خور به عمل نياورده است، دليل آن روشن مي باشد.

به باور ما هرچند دولت در اين زمينه توفيق نيافته است ولي نمي شود هيچ توقعي از آن نداشته باشيم.

مردم از حکومت مي خواهند تا به اين قشر مليوني مردم خويش توجه کند. ايجاد زمينه هاي شغلي زماني ميسر است که از يک سو تشبثات خصوصي را تقويت و از آن حمايت کند و از جانبي هم در راستاي صنعتي شدن مملکت توجه کند که در اين صورت بيلانس تجارت افغانستان نيز به سود کشور رقم خورده و از سقف بلند واردات که سرمايه هاي عظيمي را مي بلعد، نيز کاسته مي شود و در کاهش بد امني نيز سودمند خواهد
بود.///////////////////////

اشتراک گذاری:

نظر بدهید