طالبان برای آیس‌کریم خوردن به غزنی آمده بودند؟!

 

در هفته گذشته محمد اشرف‌غنی درنشستی درمورد آتش بس مجدد با طالبان گفت: “ما آتش بس را باردیگر اعلام می‌کنیم وبرای طالبان آیس کریم می‌دهیم، زنده باد آیس‌کریم.” این گفته مبدل به شوخی فیسبوکی شد، اما با آن هم شماری دل خوش کردند که حتمن طالبان آتش بس را خواهند پذیرفت و به شهرها آیس‌کریم خوردن خواهند آمد، اما طالبان روز گذشته برای تصرف شهر غزنی وارد این شهر شده و جنگ‌های شدید میان طالبان و نیروهای امنیتی در داخل شهر مشتعل شد.

طالبان بر آنتن‌های رسانه‌ها دراین ولایت که در تپه مشرف شهر نصب هستند، حمله ورشده ویک تخنیکر رادیوتلویزیون ملی، پنچ کارمند امنیتی و شمار دیگری از نیروهای ارتش وپولیس را به شهادت رسانیده اند.

در درگیری طالبان بانیروهای امنیتی شماری از هراس افگنان طالب به‌شمول تروریستان چیچنی و پاکستانی کشته شده اند.

گرچه نیروهای ویژه ارتش توانسته اند، تروریستان طالب را از قسمت‌های شهر غزنی بیرون کنند، اما گفته می‌شود، در بخش‌های شهر طالبان در خانه‌های مردم سنگر گرفته و در محاصره ارتش قرار دارند. این حمله نشان داد که آتش بس، دایمی کاردشوار است که به ساده‌گی نمی‌توان به آن دست یافت، اما رییس جمهور به حدی ذوق زده بود که در هفته گذشته اکثریت قریب به اتفاق رهبران سیاسی را ملاقات نموده و برنامه آتش بس با طالبان را با آن‌ها شریک نمود.

باوجود ملاقات‌های غیر رسمی میان طالبان و امریکایی‌ها در قطر هنوز دورنمای صلح ومصالحه مکدر است و نمی‌توان پیش‌بینی کرد که طالبان می‌توانند با رقیب خویش آتش بس کنند یاخیر؟

در حالی که کشورها وسازمان‌های حامی شان هنوز تاکید بر جنگ دارند. برای رسیدن به یک صلح دایمی هنوز فاصله زیادی باقی است و به وعده دادن، آیس کریم نمی‌توان آن‌ها وادار به صلح کرد. داکتر غنی که دراین روزها بیشتر شبیه کمپاین‌های انتخاباتی عمل می‌کند و از هرچیز می‌خواهد سود سیاسی ببرد، با صحبت‌های سخیف وغیر عملی درمورد صلح اعتماد مردم را بیشتر آسیب زده است، اما برای استقرار صلح دایمی اجماع داخلی، منطقه‌یی وجهانی نیاز است که تا حالا این روند آغاز نشده است. فکرنمی‌شود که نقشه راه صلح که توسط حکومت تدوین شده الزاماً منتج به یک روند موفق شود، زیرا هنوز این برنامه رسمن اعلام نشده و از جانب دیگر مشخص نیست که پاکستانی‌ها چه‌قدر در وعده‌های شان صادق هستند!

در حالی تجربه نشان داده است که جنرالان پاکستانی جز کسب امتیاز برای آن کشور طرح دیگری را قبول ندارند. مهم این است که همیشه دولت افغانستان باخوش بینی زاید الوصف منتظر صلح می‌باشد، اما نتیجه خوش بینی هایش، همیشه تلخ وخون‌بار بوده است.

دولت باید راه‌کار صلح باطالبان را اعلام کند واین راه‌کار باید مورد حمایت احزاب سیاسی و مردم قرار گیرد، در غیرآن مردم را به امید واهی امیدوار کردن بازی با سرنوشت و زنده‌گی آن‌ها خواهد بود.

شک نیست که مردم از جنگ خسته اند، اما این خسته‌گی نباید طوری تلقین شود که مردم تسلیم گروه‌های تروریستی شوند، دولت مکلف است که درمورد روحیه سربازان ومردم توجه جدی داشته باشد. جنگ روانی در جنگ های متعارف وغیر متعارف می‌تواند تا حد زیادی تعیین کننده باشد، دولت افغانستان دراین میدان همیشه ناکام ودنباله رو دشمن بوده است.

طالبان با حمله بر غزنی چه را می‌خواستند به دست آورند؟ طالبان فکر می‌کردند که شهر غزنی را تصرف می‌کنند و راه زمینی کابل تا هرات ولایت‌های این حوزه قطع می‌شود. آن‌ها با تصرف غزنی نشان می‌دادند که دریک قدمی پیروزی هستند ونیازی برای آتش بس ندارند ویا شاید به امریکایی‌ها نشان می‌دادند که دولت کابل به قول آن‌ها در تیررس طالبان قرار دارد و کابل در محاصره کامل است. اما نیروهای شجاع ارتش نگذاشتند طالبان به این مأمول واین امتیاز دست یابند.

با تصیفه غزنی باردیگر طالبان در تجدید قوا خواهند برآمد و تاکار دیگری را انجام دهند، خوب است، مذاکره کننده‌گان افغانستانی و امریکایی به طالبان اعلام کنند که بدون آتش بس مذاکره ای در کار نیست وقدم اول اعتماد سازی اعلام آتش بس بدون قید وشرط است.

امریکا در استراتیژی جدید خود که مذاکره با طالبان را امری لازم می‌داند در حقیقت آن‌ها را تشجیع می‌کند که فشار بیش‌تر را برنیروهای امنیتی وارد کنند وطمع آن‌ها برای اشغال برخی ازولایت‌ها بیش‌تر گردد. تا زمانی که طالبان مطمین نشوند که شکست می‌خورند به جنگ پایان نه خواهند داد، اما اعلام آتش بس یک جانبه از سوی دولت روحیه عمومی را شکستانده ومورال سربازان را در میدان نبرد تضعیف می‌کند، که این خود خدمت بزرگی به گروه های تروریستی محسوب خواهد شد.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید