امنيت با تقسيم بندي زون‌ها تأمين نخواهد شد

 

محمد اشرف غني در ديدار با باشنده‌گان غرب کابل، گفته است که تدابير امنيتي کنوني کافي نيست و پايتخت بايد به چهار زون امنيتي، به‌شمول غرب کابل تقسيم گردد.

در خبرنامه ارگ آمده است که رييس جمهورغني در اين نشست گفته است که افغانستان با يک توطئه و تهديد بلند امنيتي مواجه است و مسأله غرب کابل اين امر را ثابت کرده است.

اين اظهارات در حالي مطرح مي‌شود که از آغاز تشکيل حکومت وحدت ملي تاکنون که حدود چهار سال از آن مي‌گذرد، رهبران حکومت از بهتر شدن وضعيت امنيتي در کابل پايتخت و ولايت‌هاي کشور سخن‌مي‌گويند، اما بر بنياد گزارش‌ها از آغاز حکومت وحدت ملي تا کنون بيشتر از چهل هزار نفر در افغانستان کشته شده اند.

با گذشت هر روز وضعيت امنيتي در افغانستان بدتر مي‌شود و شماري از سياسيون و چهره‌هاي سرشناس، مدعي اند که محمد اشرف‌غني نسبت به اوضاع بد امنيتي و کشته شدن شهروندان اين کشور بي‌تفاوت است.

در تازه‌ترين مورد محمد محقق معاون دوم رياست اجرايي گفته است: « رييس جمهور از وضعيت کنوني کشور راضي است و گفته که هرچقدر نفر کشته ‌شود وضعيت‌اش خراب نمي‌شود.»

اما پرسش اصلي اين است که دليل افرايش حملات تروريستي در کابل پايتخت که هر روز از غيرنظاميان قرباني مي‌گيرد، آيا نيرومند شدن تروريستان است، يا اين که پاي کارجاي ديگر مي‌لنگد؟

بسياري از آگاهان امور به اين باور اند که حکومت در کل به جنگ جدي و سرکوب هراس افگنان طالب و داعش صداقت ندارد و به صورت ويژه حلقات و افرادي نيز در درون حکومت جاي دارند که در رساندن تروريستان تا هدف آنان را هم‌کاري مي‌کنند.

با اين وجود مي‌توان اذعان کرد تا زماني که حکومت در نبرد با دشمنان مردم افغانستان جديت و صداقت کامل نداشته باشد، دست تروريستان ارگ نشين و نفوذي‌هاي تروريستان از درون حکومت را کوتاه نکند، تقسيم بندي‌هاي امنيتي و تقسيم کردن کابل به «زون‌هاي امنيتي» نمي‌تواند، سبب تأمين امنيت پايتخت نشينان شود.

به نظر مي‌رسد مردم به دليل قرباني دادن‌هاي بي‌شمار و بي‌توجهي رهبران حکومت به ويژه محمد اشرف غني، پس از اين نسبت به آن‌چه حکومت بگويد، باورمندي ندارند و آن‌گونه که گزارش‌هاي ناتأييد شده، حکايت دارد، برخي از رهبران «سياسي- مردمي» به خصوص رهبران اهل تشيع در صدد آن‌ شده اند که خود به صحنه بيايند و با ايجاد نيروهاي مسلح از ميان مردم، امنيت خود را تأمين کنند. اگر وضعيت به اين‌جا بکشد که مردم خود براي تأمين امنيت جان شان سلاح بردارند و سر هر کوچه پهره‌دار خود شوند، ديگر موجوديت به نام «حکومت وحدت ملي» به جز يک اداره سمبوليک و ابزاري براي معاش گيري درآمد زايي شماري سران اين حکومت مفهوم ديگري نخواهد داشت.

اما در حال حاضر وضعيت در بدترين شرايط قرار دارد و در صورتي که رهبران حکومت براي بهبود اوضاع امنيتي جديت به خرج ندهند و نسبت به برنامه‌هاي امنيتي شان تجديد نظر نکنند، دير نخواهد بود که جهان شاهد آن باشد که در افغانستان حکومت تنها مربوط «اداره‌چيان و رهبران حکومتي» است.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید