با لج بازي ها مشکل حکومت حل نمي شود!

ديروز رييس جمهور غني در يک نشست خبري، انحصار قدرت از سوي خودش را رد کرد و گفت که تمام تصاميم در حکومت به گونه يي مشترک گرفته مي شود.
اين در حالي است که آقاي غني از همان روزهاي نخست شکل گيري حکومت وحدت ملي متهم به انحصار قدرت گرديد.
حکومت وحدت ملي که بر اساس يک مصلحت آغاز به کار کرد و از دل انتخابات بيرون نشد و قدرت در ميان رييس جمهور غني و داکتر عبدالله عبدالله رييس اجراييه پنجاه پنجاه توزيع و بر اساس تفاهمنامه سياسي رييس اجراييه بايد در حکومت صلاحيت مساوي با رييس جمهور را دارا باشد ولي در عمل تيم رييس جمهور بيشتر اختيارات حکومت را از بودجه گرفته تا مقرري ها را تصاحب کرد و ا ين مسأله کشمکش هاي جدي را در ميان آنها به وجود آورد که تا حال هم حل نشده و دوام دارد.
به دنبال آن عدم صلاحيت وزيران تيم داکتر عبدالله نيز در رسانه هاي ملي و بين المللي بازتاب گسترده داشت و به رييس جمهور غني اتهام وارد شد که آگاهانه صلاحيت اين وزيران را محدود کرده و آن را به افراد تيم خودش که در کرسي هاي پايين تر توظيف شده اند را داده است.
اين اتهام از سوي معاون دوم رياست اجراييه به رييس جمهور دو روز پيش به شدت وارد شد که قابل تأمل مي باشد.
جنرال دوستم معاون اول رياست جمهوري که از طرفداران جدي آقاي غني بود نيز بار بار از تمرکز قدرت در دست رييس جمهور و افراد نزديک به او شکايت کرد.
برخي از نماينده گان مردم در شوراي ملي در جلسات متعدد از تمرکز قدرت در دست رييس جمهور انتقادهاي جدي کردند و حتا نام حکومت وحدت ملي را به حکومت تدارکات ملي تعويض نمودند.
برخي آگاهان سياسي نيز در ميز بحثهاي رسانه ها از انحصار قدرت از سوي تيم غني شکايت هاي بسيار داشتند که به آن هيچ توجهي نشد.
حال رييس جمهور تمام اين اتهامات را در يک و يا دو جمله رد مي کند و مي گويد تصاميم در حکومت به گونه يي مشترک اتخاذ مي شود.
با توجه به اين ملاحظات رييس جمهور نبايد با اين ساده گي از کنار اتهامات وارده برخودش بگذرد و آن را يک مسأله عادي تلقي کند.
وي بايد کلاه اش را در برابر خودش بگذارد و به اين فکر شود که چرا اين اتهامات بر وي وارد مي شود و نقص کار او در کجاست؟ و بايد به عوض لجاجت و خود بيني، برنامه اصلاح نظام و رفع نواقص و کمبوديها را در دستور کار خود قرار بدهد و نگذارد در اين شرايط حساس، کشور به سوي بحران اعتماد بيشتر برود و تبر هراس افگنان و دشمنان مردم دسته يي محکم تر يابد.
پيشنهاد مي شود که رهبران حکومت بعوض لج بازي ها و شکايت و انتقاد از طريق رسانه ها بايد زمينه تفاهم را فراهم کنند و مشکلات داخلي شان را با گفتگو و مذاکره حل و فصل بدارند.
زيرا در نتيجه اين کشمکش ها و اختلافات، سرانجام مردم افغانستان متضرر خواهند شد و درد اختلافات را آنها حس خواهند کرد.
ما باور داريم که اگر اين کشمکش ها و بي اعتمادي ها از راه صلح آميز راه حل نيابد، کشور به سوي يک بحران بسيار عميق تر پيش خواهد رفت و آنگاه در آتش آن بحران تر و خشک خواهند سوخت و ندامت سودي نخواهد داشت.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید