چرا مردم آینده را تاریک می‌بینند!

 

روشن است که حکومت ها مشروعیت شان را از اعتماد و باور مردم شان بدست می آورند؛ این اعتماد در همه نظام های مردم سالار به وسیله انتخابات های سالم و شفاف محک می خورد.

افغانستان هم باید شامل این قاعده می بود ولی به دلایل عقب مانده گی های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی تا هنوز به این ویژه گی دست نیافته است.

مردم پس از سرنگونی طالبان امیدوار شده بودند که شاید از این پس در کشور شان شاهد نظام های مردم سالار و دموکراتیک باشند که در آن قانون و حاکمیت قانون حکم‌فرما گردد، ولی رخداد های جاری نشان می‌دهد که این امیدواری شاید تا سال‌های درازی در این کشور محقق نشود.

تازه ترین نظر سنجی ای که در افغانستان صورت گرفته است گویای این واقعیت است. این نظر سنجی حاکیست که شصت و یک در صد مردم کشور به آینده زنده گی در کشور شان امیدواری ندارند. این نکته گویای همان قاعده بالاست و نشان می‌دهد که وقتی مردم به آینده خویش امیدوار نیستند، این امرگویای راستین این امر است که نظام حاکم در کشور که روزی مردم را به آینده شان خوش‌بین کرده بود، در مسیر درستی در حرکت نیست.

واقعیت این است که بازیگران بین المللی در افغانستان در این سال‌ها بازی خوبی در این کشور انجام نداده اند. در این مسیر ملیارد ها دالر و نیرو های انسانی این کشور ها در حالی در افغانستان خاک و دود شد که مقدار کم آن در سال‌های پس از جنگ اروپا و از جمله آلمان را دگرگون کرد و از آن کشوری پیشرو، مترقی و رو به انکشاف ساخت.

اما این روند در کشور ما دگرگون  گردید. ما در آغاز حرکتی خوب داشتیم ولی دیری نشد که اوضاع دگرگون شد و رفته رفته افغانستان وضعیتی روبه سوی بحران را در پیش گرفت.

دیده می شود که افغانستان اکنون دارای نظام سیاسی و رهبری کار آمد ندارد. امریکائیان در راه مبارزه با ترور و دهشت ناکام شده اند و اکنون مجبور شده اند تا با طالبان تروریست وارد  مذاکره و گفت‌وگو شوند.

آنان با بازی دوگانه شان، اکنون شاهد بازگشت وضعیتی در منطقه هستند که نیرو های فراری طالبان در این مدت منسجم و نیرومند تر گردیده و حتا تا پشت شهر های بزرگ افغانستان رسیده اند.

دامن جنگ گسترده شده و فساد و ضعف اقتصادی دامن گیر مردم درد مندی شده است که فرزندان شان را در هفده سال گذشته برای ابقا و تقویت نظام کنونی قربانی کرده اند.

در چند سال اخیر ده ها هزار شهروند این کشور به همین ملحوظ هستی و دارایی های شان را فروخته و برای دست یابی به امنیت و زنده گی خوب راهی کشور های دور و نزدیک شده اند.

این ها می رسانند که به راستی مردم دیگر امیدواری های شان را به آینده خود و کشور شان از دست داده اند و این نکته، برای همه کسانی که در پشت سر این حاکمیت بوده اند، خیلی مایه نگرانی می باشد.

اما هنوز مابه پایان راه نرسیده ایم. می شود اوضاع را به سمت وسوی مطلوب مدیریت  کرد و این امر به اراده سیاسی دولت‌مردان ما و حامیان بین المللی افغانستان وابسته می باشد.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید