سر مقاله: هرکه نامخت از گذشت روزگار هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار

چندین سال است که طالبان مزدور با استفاده یک شیوه متعارف، مکان‌هایی را که به نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان تعلق دارند، مورد حمله قرار می‌دهند.
این شیوه همان قدر متعارف و آشناست که دیگر جایی به بحث و گفت و گو پیرامون آن وجود ندارد.
باری هزار و چند سال پیش از امروز بابای شعر فارسی _ دری رودکی گفته بود که:
هرکه نامخت از گذشت روزگار
هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار
این بیت را گویی به وزیران، فرماندهان، و افسران نیرو های دفاعی و امنیتی افغانستان سروده اند که هرچند در زنده گی مسلکی شان یک نوع حمله متعارف و آشنای طالبان وجود دارد که از آن برای رخنه به مراکز و قرارگاه های ما کار می گیرند تا تلفات زیاد به نیروهای افغانستان وارد کنند، با آنهم نمی توانند تدابیری برای دفع چنین حملات داشته باشند.
طالبان چندین سال است که برای رخنه به مراکز اردو و پولیس ملی ابتدا موتربم را بر دیوار ها و یا دروازه های ورودی آن ها انفجار می‌دهند و پس از آن جنگجویان آن ها به تهاجم می‌پردازند.
این شیوه آن قدر تکرار شده است که دیگر هر کسی با شنیدن پخش خبر حمله طالبان بر مراکز نظامی، آن را از پیش حدس می زنند و می‌دانند که نتیجۀ آن تلفات سنگین بر نیرو های ما می باشد.
حالا در این باره روایتی وجود دارد که پیامبر گرامی اسلام در حاشیه جنگ احد فرموده بود که مومن را از یک سوراخ دو بار مار نمی گزد. پس معلوم نیست فرماندهان و مسوولان و مدیران جنگ در وزارت های دفاع و داخله برای دفع و ترد این گونه حملات طالبان چه تدابیری را سنجیده اند و چرا مار های طالبی نیرو های ما را هر از گاهی می گزند و دود از دمار آن ها بر می کشند ولی ما همیشه غافلگیر می شویم و منفعلانه نیز دفاع می کنیم؟
در اتاق فکر وزارت های دفاع، داخله و ریاست عمومی امنیت ملی مگر آن هایی که ارکان حرب اند وجود ندارد که برای این گونه حملات شیوه های دفاع و تدابیری پیشگیرانه داشته باشند؟
سوال پیدا می شود که معلمان کهنه کار خارجی که در این سه نهاد نظامی افغانستان مشغول کار اند و برای فرماندهان ما مشورت می‌دهند آیا قادر نیستند که راه و رسم پایان دادن به اینگونه حملات موفقیت آمیز طالبان را نیز آموزش بدهند؟
ما باور داریم که در تازه ترین مورد که ولایت میدان وردک اتفاق افتاد و در آن ده ها تن از نظامیان کشور ما به شهادت رسیدند، برنامه به همکاری عوامل داخلی سازمان یافته بود. حالا باید این مسأله را باید جدی گرفت. نباید دیگر این گونه حملات طالبان تکرار شود و اگر هم شد باید در همان مرحله آغاز خنثی گردیده و در هم کوبیده شود.
مردم فرزندان شان را به مراکز آموزشی و دیگر نهاد های نظامی برای آن نمی فرستند که غافل‌گیرانه از سوی طالبان قتل عام شوند. مسوولان در برابر این گونه حملات باید مسوولانه پاسخ بدهند. تکرار این گونه حملات، دلیل ناتوانی و ضعف مدیران جنگ در کشور بوده و این امر بخشودنی نیست.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید