سرمقاله: ضرورت یک اجماع ملی برای حل مشکل کشور!

موضوع تأمین صلح در کشور، مذاکره با طالبان و بیرون شدن نیروهای خارجی از افغانستان و حتا تشکیل اداره موقت به یک کشمکش و نزاع بزرگ میان رهبران حکومت و نماینده امریکا برای صلح افغانستان تبدیل شده است.
پس از دیدار زلمی خلیل‌زاد با محمد اشرف غنی رییس حکومت وحدت ملی، ارگ ریاست جمهوری در یک اعلامیه‌یی گفت که اساسن در مذاکرات نماینده گا ن امریکا با رهبران طالبان در قطر، روی اداره موقت هیچ بحثی نشده و تنها در مورد آتش بس و بیرون شدن نیروهای امریکایی از افغانستان صحبت های انجام شده و آن هم به نتیجة نرسیده و ضرورت است تا در مذاکرات آینده در رابطه به این مسایل بحث های گسترده صورت بگیرد و تا اکنون هیچ توافقی به وجود نیامده است.
اما پس از این دیدار، آقای غنی در برابر مذاکرات صلح قطر واکنش تند نشان داد و گفت حاکمیت ملی و حقوق اساسی مردم خط سرخ ما است و آن توافقی که بدون حضور نماینده گا ن حکومت به وجود آید، آن را نمی پذیریم و به گونه یی اشاره او به گفته های خلیل زاد بود.
اما دیروز نماینده ویژه امریکا، موضع گیری های اشرف غنی را زیر سوال برد و گفت که طالبان حکومت غنی را به رسمیت نمی شناسند و نمی‌خواهند به قول طالبان برای این نامزد انتخابات ریاست جمهوری امتیاز بدهند.
به همین گونه طرفداران حکومت غنی و مخالفان شان اظهار نظرهای ضد و نقیض در مورد مذاکرات دارند و مخالفان سیاسی می گویند که غنی برای دوام قدرت خود در برابر مذاکرات صلح با طالبان سنگ اندازی دارد.
با توجه به این نزاع های نرم و نگرانی ها چه باید شود؟
از یک‌طرف مردم افغانستان به صلح نیاز دارند و از جنگ خسته شده اند و از سوی دیگر نمی خواهند وقایع دهه نود دوباره تکرار شود و پاکستان دو باره افغانستان را اشغال کند.
پس پیشنهاد می شود که در همین نزدیکی ها باید یک مجلس بزرگ از سران سیاسی و قومی راه اندازی شود و نماینده‌گان حکومت در این مجلس نیز باید حضور داشته باشند، اما رهبری این مجلس را یک گروه بی‌طرف و قابل قبول برای همه طرف ها بر عهده بگیرد و در این مجلس چگونگی مذاکره با طالبان به بررسی گرفته شود و پس از یک اجماع عمومی فیصله های مجلس با طالبان در میان گذاشته شود.
در غیر آن اگر رهبران حکومت همه روز از نفوذ خود کار بگیرند و طرف‌داران خودش را که از سفره حکومت تغذیه می کنند زیر نام های گوناگون جمع کرده و برضد مذاکرات صلح موضع بگیرند و برعکس مخالفان سیاسی، رهبران حکومت را متهم به دوام قدرت نمایند، کار به نتیجه یی نخواهد انجامید و تمام این فرصت ها از دست خواهد رفت.
اگر امریکا نیروهای خودش را بیرون کند و مساعدت ها و اکمال نهادهای امنیتی را قطع نماید، واضح است که پاکستان، طالبان را بیشتر از پیش سازماندهی و تجهیز خواهد کرد و افغانستان بار دیگر در چنگال‌های خونین نظامیان پاکستانی قرار خواهد گرفت.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید