سرمقاله: افغانستان دوباره در سیاهی فرو خواهد رفت؟

در جریان سه ماه گذشته دومین نشست در مورد صلح افغانستان در مسکو برگزار شد.
در این نشست نماینده‌گان طالبان با تعدادی از شخصیت های سیاسی از نزدیک دیدار و گفت و گو کردند.
برخی از این چهره های سیاسی از فرماندهان نظامی دوران مقاومت بودند که در برابر طالبان می جنگیدند.
آنها همواره طالبان را دارای افکار قرون وسطایی و متحجر می خواندند و می گفتند طالبان به کمک شبکه های استخباراتی به قدرت رسیدند و هدف این گروه نابود سازی داشته های فرهنگی، میراث تاریخی و هویت افغانستان است؛ زیرا آنها می دیدند که طالبان عملن تندیس های بامیان را به خاک یکسان کردند، آثار موزیم و نگارستان ملی را تخریب و در تلاش بودند تا آرشیف رادیو تلویزیون و افغان فلم را کاملن آتش بزنند.
این مقاومت‌گران می گفتند که نابود سازی سرچشمه های فرهنگی، تاریخی و اقتصادی کشور به وسیله طالبان، از سوی نظامیان پاکستانی برنامه ریزی می شود و طالبان به د ستور آنها دست به جنایت می زنند تا مردم افغانستان را ابتدا بی هویت بسازند و بعدن این کشور تاریخی را برای سال ها در اشغال خودشان داشته باشند.
حال موضوع قابل تأمل این است که طالبان چگونه در قدرت می آیند؟
آیا آنها خواهان بر پایی دوباره امارت اسلامی اند و یا در بدنه نظام مانند دیگر جریان های سیاسی شامل می شوند؟
پاسخ به این پرسش ها دشوار به نظر می رسد؛ زیرا طالبان خواهان خروج نیروهای امریکایی از کشور اند و اگر نیروهای امریکایی از افغانستان بیرون شوند، طالبان هیچ رقیب و باز دارنده دیگر نخواهند داشت.
نیروهای امنیتی در برابر طالبان می جنگند و خوب هم می جنگند، اما بدبختانه تمویل نهادهای امنیتی از سوی امریکا صورت می گیرد و اگر این کشور به هر دلیلی مساعدت هایش را قطع کند مشکل است که نیروهای امنیتی ما در برابر طالبان ایستاده گی نمایند و این درحالی است که پاکستان و شیخ های عرب طالبان را میلیون ها دالر کمک می کنند و اگر کمک های شان ادامه پیدا کند، طالبان همه را به یک چوب خواهند راند و همه قدرت را با زور خواهند گرفت وآنگاه تصفیه حساب و انتقام گیری آنها آغاز خواهد شد و افغانستان در سیاهی دوباره فرو خواهد رفت.
با توجه به این گفته‌ها، چهره های سیاسی در نشست مسکو باید مغلوب بازی های نظامیان پاکستانی و نماینده گان شان یعنی طالبان نشوند و فریب رفتارهای آشتی جویانه طالبان را نخورند و از دقت کار بگیرند و آینده کشور و مردم شان را به معامله نگیرند.
صلح یک ضرورت است و باید همه از آن استقبال کنند، اما اگر در نتیجه مذاکرات، امارت اسلامی دوباره جان بگیرد و رهبران حکومت و چهره های سیاسی فریب این توطئه را بخورند افغانستان سال‌ها در اشغال پاکستان قرار خواهد گرفت.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید