آیا لج‌بازی‌های غنی در مورد صلح با طالبان پای شاناهان را به کابل کشاند؟

احمد سعیدی:
پاتریک شاناهان سرپرست وزارت دفاع امریکا در یک سفر از پیش اعلام نشده روز دوشنبه به کابل آمد.
هرچند هدف از سفر پاتریک شاناهان به افغانستان افزون بر دیدار با نیروهای امریکایی و گفت‌وگو با محمد اشرف غنی رییس جمهوری و مقام‌های عالی رتبه کشور خوانده شده است، اما به نظر می‌رسد با جدی شدن گفت‌و‌گوهای طرف‌های مختلف در داخل افغانستان با گروه طالبان و هم‌چنان گفت‌وگوهای امریکا با این گروه، آقای پاتریک تلاش دارد، تا آقای اشرف غنی را قانع سازد که در گفت‌وگوهای صلح که درباره افغانستان آغاز گردیده است مشارکت نموده و سد راه این گفت‌و‌گوها نشود.
سرپرست وزارت دفاع امریکا ارزیابی خواهد کرد اگر گفت‌وگوهای صلح با گروه طالبان به نتیجه برسد سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری به کجا خواهد رسید و خروج قوت های خارجی از افغانستان که از جمله پیشنهادات مهم طالبان در پروسه صلح است در این مورد چه تدابیری چگونه و چطور اتخاذ شود .

بدون تردید خروج نیروهای خارجی از افغانستان، تعدیل قانون اساسی و بعضی از پیشنهادهای دیگر برای گروه طالبان خط قرمز است. از سوی دیگر نه تنها حکومت افغانستان از خروج بدون قید و شرط نیروهای خارجی آن هم با سرا زیر شدن طالبان در ساحات حاکمیت دولت در تشویش اند.
مقام‌های امریکایی جدن نگرانی دارند که در شرایط موجود خروج سربازان امریکایی از افغانستان، آشفته‌گی جبران ناپذیری را به وجود خواهد آورد.
خروج بدون ارزیابی از عواقب بعدی آن برای افغانستان و منطقه یک بحران جدیدی را به وجود خواهد آورد، هرچند ایالات متحده امریکا در روز نخست ایجاد حکومت وحدت ملی تا سال 2024 با افغانستان قرار داد امنیتی امضا نموده و از سوی دیگر امریکا به خصوص پنتاگون در چارچوب ایتلاف بین‌المللی تعهداتی همه جانبه ای دارند.
از طرف دیگر وابسته‌گی نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان با نیروهای خارجی چه از نگاه تسلیحات و چه مواد لوجستیکی نیز مشکل دیگریست که باید برای آن عاقلانه اندیشید. نفاق و شقاق داخلی در بین رهبران حکومت وحدت ملی از یک‌سو مصروفیت‌های همین رهبران به خاطر کمپاین‌های انتخاباتی از سوی دیگر مداخله کشورهای همسایه و ادامه جنگ خانمان سوز از طرف دیگر نبود اعتماد ملی تا زمانی که اگر انتخابات برگزار شود و اگر خدا خواسته باشد یک دولت قوی و نیرومند به وجود آید که بتواند دست مداخله گران را از امور افغانستان کوتاه سازد خروج بدون قید و شرط قوت‌های خارجی حتا اعلام آن، برای افغانستان و منطقه یک سونامی خواهد بود.
درحال حاضر تروریزم رقابت‌های انتخاباتی زور آزمایی‌های مقام‌های دولتی علیه یک‌دیگر بدون تردید امنیت ملی افغانستان را به خطر بزرگی روبرو کرده است.
هرچند امریکا در طول نزدیک به 19 سال حضور در افغانستان، برای این کشورهیچ ‌گونه امیدی برای آینده‌ی روشن‌تر ایجاد نکرده است، مشکلات امنیتی تقویه تروریزم با گذشت هر روز عوض کاهش افزایش یافته است، حضور امریکایی‌ها در این سرزمین زمینه را طوری مساعد ساخته تا مداخله گران مداخله گرتر شوند و هر روز شهروندان افغانستان به نام این و آن قربانی گردند.
برای این سوال شخصن جوابی ندارم که چرا در زیر چتر یک قدرت بزرگ جهانی؛ یعنی امریکا در کشور ما دامنه‌ی جنگ و خون‌ریزی روز به روز گسترش یافته و گروه‌های تروریستی طالبان، داعش، القاعده و شبکه حقانی نسبت به سال های 2001 و الی 2005 نیرومند تر شده اند. گروه داعش که قبلن از آن نام و نشانی نبود در سال‌های اخیر دامنه فعالیت شان گسترش یافت آیا دستان نیرومندی پشت دستان تروریستان به خاطر حمایت قرار ندارد.
مقام‌های امریکایی به خصوص نظامیان آن‌ها می‌دانند و باور دارند که طالبان از طریق نظامی شکست نمی‌خورند، حالا تلاش دارند، تا از راه گفت‌وگوهای آقای زلمی خلیل‌زاد با گروه طالبان زمینه خروج آبرومندانه نظامیان خود را فراهم سازد.

نتیجه:
من زمانی را به یاد دارم که به نماینده‌گی از دولت وقت افغانستان تحت زعامت داکتر نجیب الله عبدالوکیل وزیرخارجه وقت و به نماینده‌گی از مجاهدین آقا شاهی وزیرخارجه پیشین پاکستان در ژنیوا قرار دادی را امضا نمودند که معضله افغانستان به طور مسالمت آمیز با حضور مجاهدین در قدرت حل و فصل شود.
بعد از آن که در پانزدهم فبروری ۱۹۸۹ جنرال گروموف آخرین افسر اتحاد شوروی وقت با گذشت از پل حیرتان ارتش سرخ روسیه با افغانستان برای همیش وداع کردند مجاهدین آن‌چه که تعهد بسته بودند پا بند نمانده حکومت داکتر نجیب الله را دست نشانده روس‌ها دانسته و به جنگ ادامه دادند. حکومت داکتر نجیب الله به تنهایی تا سه سال با نیروهای مخالف ایستاده‌گی کرد، اما نفاق و شقاق داخلی بین خلقی‌ها و پرچمی‌ها، دامن زدن به تعصبات قومی و زبانی سبب آن شد تا بینن سیوان نماینده ملل متحد فریبنده سبب سقوط حکومت داکتر نجیب الله گردد حالا چه ضمانتی وجود دارد که با خروج بدون قید و شرط قوت‌های امریکایی از افغانستان داستان سقوط حکومت دوکتور نجیب الله یک‌بار دیگر تکرار نشود، آیا گروه طالبان و حامیان شان سناریوهای دیگری زیر آستین ندارند آیا دولت افغانستان بار دیگر به سرنوشت خروج قوت‌های شوروی وقت گرفتار نخواهد شد. مذاکرات پشت درهای بسته آقای خلیل‌زداد با گروه طالبان و به حاشیه کشاندن دولت افغانستان از مذاکرات تقابل و زورآزمایی‌های مقام‌های عالی رتبه دولت علیه یکدیگر در داخل نظام بدون تردید اکثریت این صحنه‌ها آن‌قدر شبیه هم هستند که هیچ کس نمی‌تواند از عواقب بد آن انکار نماید حتا بعضی حرکت‌ها و واکنش‌ها در سرنوشت آینده حمایت جهانی از یک گروه تروریستی به نام طالب و زانو زدن سیاسیون افغانستان در، در و دروازه این گروه تصور می‌شود فیلم تخیلی را برای بار دوم خارجی‌ها به نمایش می‌گذارند بعضی از بازیگران داخلی و خارجی خود را به پایان بازی می‌بینند نگرانی شان را از تکرار پایان مشابه، 27 سال پیش زیر لب زمزمه می‌کنند بعضی سرمست غرور و مقام اند بعضی به حال وطن می‌اندیشند عاقبت همه بخیر!

اشتراک گذاری:

نظر بدهید