اعلاميه شماره 54 شوراي عالي مردمي جنبش روشنايي

امروز اول اسد است، سال گذشته در چنين روزي و درست در همين مکاني که همين حالا هستيم، جمع شده بوديم و اکثر ياران شهيدمان نيز بودند. همه باهم پيمان بستيم تا جنبش روشنايي را تا محو تبعيض سيستماتيک ادامه دهيم، باهم عهد بستيم که مبارزه مان را براي تحقق عدالت، با روش مدني و درچارچوب قانون استمرار بخشيم.
فرداي آن روز يعني در دوم اسد 1395 براي اعتراض به تبعيض و بي عدالتي به خيابان رفتيم خواست‌ها و مطالبات مان را فرياد زديم، درمسيري که از روزها قبل اعلام شده بود و در توافق با نيروهاي امنيتي مشخص شده بود به راه پيمايي مدني و مسالمت آميز مان ادامه داديم.
حکومت که حفظ جان شهروندان و تأمين امنيت اجتماعات و اعتراضات از وظايف اصلي آن است، تمامي شهر را تعطيل کرده بود و ده ها مسير منتهي به مرکز شهر و نهادهاي دولتي را با کانتينر بسته بود و تمامي نيروهاي امنيتي موجود در شهر کابل را که شمار آن به هزاران نفر مي رسيد، پشت کانتينرها براي حفاظت از قلعه سنگي ارگ مستقر کرده بود.
در آن روز آرايش نيروهاي امنيتي بگونه اي بود که گويا مي خواهند از هجوم يک نيروي صدهزار نفري مسلح به شهر و يا از وقوع يک کودتاي خونين نظامي جلوگيري کنند. در حالي که قبل از آن در تظاهرات بيستم عقرب در جنبش تبسم و نيز در تظاهرات 27 ثور جنبش روشنايي، کاملاً مشخص شده بود که تظاهرات ما مدني، متمدنانه و عاري از خشونت است.
اما در مسيري که نيروهاي امنيتي براي تظاهرات دوم اسد مشخص کرده بودند، تمامي مغازه ها باز بود، و گارنيزيون و فرماندهي پوليس کابل مجموع نيروهايي را که براي تأمين امنيت تظاهرات گماشته بودند، به 100 نفر نمي رسيد در حالي‌که روز قبل از آن يعني در اول اسد 95 عبدالرحمن رحيمي، گل نبي احمدزي و معاون رياست امنيت کابل به محل جلسه شوراي عالي آمدند و بعد از آن‌که ما بقيه مسيرها اعلام شده براي تظاهرات را لغو کرديم و فقط مسير مطي الي ارگ رياست جمهوري از مسير دهمزنگ را انتخاب کرديم، فرمانده پوليس کابل عبدالرحمن رحيمي گفت حالا انشاالله امنيت تان صد درصد تأمين است. اما در عمل دو حمله انتحاري اتفاق افتاد که 86 تن از بهترين و فعالترين اعضاي جنبش روشنايي شهيد و بيش از 400 تن ديگر مجروح شدند.
پس از سقوط رژيم طالبان و به ميان آمدن افغانستان جديد، اين نخستين باري بود که يک تظاهرات مدني و مسالمت آميزمورد حمله قرار مي گرفت آنهم چنين بي رحمانه و وحشيانه. پس از انفجار در ميدان شهداي روشنايي مانديم، نيمه شب دوباره يک هيأت دولتي تحت رياست جنرال مراد علي مراد به ميدان روشنايي آمدند و گفتند براي اين‌که حقيقت قضيه معلوم شود و حکومت بتواند سرنخي از اين حمله وحشيانه پيدا کند، معترضان بايد چوک دهمزنگ را تخليه کنند، تا تيم هاي تحقيقاتي براي بررسي بيايند، چوک دهمزنگ را براي مدتي به روي عبور و مرور ببندند وعوامل و نشانه ها را ثبت کنند. اما پس از آن‌که عدالتخواهان ميدان را ترک کردند، اولين کاري که از سوي حکومت انجام شد، اين بود که موترهاي آب پاش را آوردند و تمامي نشانه هاي موجود را نابود کردند و صبح زود چوک دهمزنگ به روي ترافيک بازگذاشته شد.
امروز دوم اسد است، روزي که افغانستان شاهد خونين ترين حمله برمدني ترين جنبش تاريخ اين کشور بود، حادثه اي که اگردرهرکشور ديگري رخ مي داد، رييس جمهور از خجالت و شرم آب مي شد و براي اين‌که براي هميش تاريخ نشود، محترمانه استعفا مي داد. اما سران حکومت وحدت ملي نه تنها از اين ننگ، نه شرميدند، بلکه با گذشت هر روز با طرح توطيه و دسيسه هاي پيهم درپي اين بودند که چگونه بتوانند يک جنبش مدني، مردمي و خشونت پرهيز را به زمين بزنند.
سران حکومت وحدت ملي به حدي در لاک انحصارگرايي و غرور کاذب فرو رفته اند که حتا درک نمي کنند، راه نجات افغانستان در تقويت چنين حرکت ها و جنبش هايي است. آن‌ها حتا نمي فهمند که پا گيري و نهادينه شدن حرکت هاي مدني چقدر براي افغانستان گرفتار آمده در دام خشونت و خون، حياتي است.
در دوم اسد سال گذشته 86 تن از بهترين ياران مان شهيد شدند و از ميان ما رفتند، اما بنا برتعهدي که دريکم اسد در همين مصلي باهم کرده بوديم، راه شان را با صداقت، قاطعيت و شفافيت تمام ادامه داديم. صداي عالت‌خواهي ياران شهيد مان را به سراسر جهان رسانديم، مطالبات شان را با هيچ چيزي معاوضه نکرديم و جنبش روشنايي را به عنوان مهمترين و جدي ترين جنبش مدني تاريخ افغانستان نگهداشتيم.
با همين منطق بود که جنبش روشنايي بار ديگر در آستانه دوم اسد اعلام کرد که به منظور تجديد ميثاق با ياران شهيد خود و تأکيد بر مطالبات برحق و ادامه مبارزات دادخواهانه بارديگر به خيابان خواهد آمد تا عليه تبعيض سيستماتيک و استبداد و انحصار روز افزون اعتراض کند. به رغم اين‌که تاريخ تظاهرات را از طريق رسانه هاي همه‌گاني اعلام کرده بوديم اما بازهم مطابق قانون اعتراضات و اجتماعات به صورت رسمي به مراجع امنيتي اطلاع داديم.
اما نيروهاي امنيتي در پاسخ به درخواست ما با ارسال نامه اي به بهانه ناتواني در تأمين امنيت، ما را به مواجه شدن با حملات انتحاري تهديد کرده اند.
لذا اعضاي شوراي عالي مردمي جنبش روشنايي براساس تهديدها و هشدارهايي که به صورت مکتوب از جانب مقام‌هاي امنيتي و مشخصاً گارنيزيون کابل دريافت کرده است، دراعتراض به رفتار غير مسؤولانه حکومت که از تروريسم اهرم فشاري براي سرکوب حرکت هاي آزادي خواهانه و ايجاد جو خفقان در جامعه ساخته است، تظاهرات دوم اسد را تعليق اعلام کرده و از مردم آزاده و عدالت‌خواه مي خواهد که براي شکستن جو خفقان و اعلام وفا داري به آرمان شهداي ميدان روشنايي، امشب از ساعت 9 تا 10 شب برفراز بام‌هاي خود فرياد تکبير و شعار عدالت سردهند.
حکومت وحدت ملي، جامعه جهاني و مردم افغانستان بايد بدانند که جنبش روشنايي همچنان مصمم است که تا تحقق مطالبه برحق اين جنبش که همانا تطبيق ماستر پلان اصلي برق کشور و امتداد لين برق 500 کيلوولت از مسير باميان-ميدان وردک است، در ميدان مبارزه خواهد بود و اين مبارزه تا رفع تبعيض سيستماتيک ادامه خواهد يافت.
درود بر روان شهداي ميدان روشنايي
زنده باد عدالت و آزادي
آباد باد افغانستان متحد

اشتراک گذاری:

نظر بدهید