هم‌دیاران عزیز؛ هر روز تان نوروز، نوروزتان پیروز!

فردا، نوروز و آغاز سال 1398 خورشیدی است. سال نو و نوروز خوش آیین را به شما همه هم‌وطنان عزیز و رنج کشیده افغانستان در هرکجایی که هستید مبارک باد می‌گوییم و امیدواریم که این سال، سال با سعادتی برای مردم ما باشد، تا در آن ما شاهد پایان جنگ‌های چهل ساله در کشور و برقراری صلح و آشتی باشیم.
سالی که گذشت، با خشونت وجنگ‌های خونینی همراه بود. صدها تن از رزمنده‌گان قهرمان نیروهای دفاعی و امنیتی که در گوشه و کنار کشور در راه برقراری امنیت و ثبات برای مردم، جام شهادت نوشیدند و به همین گونه صدها تن از هم‌وطنان ملکی ما شامل زنان، مردان و کودکان جان‌های عزیز شان را از دست دادند. با این همه در سالی که گذشت، از دوسه ماه آخر به‌این‌سو، گفت‌وگوهای صلح افغانستان در دوحه و امارات آغاز شد و گفته می‌شود که در آخرین دور گفت‌وگوهای صلح در قطر میان گفت‌وگو کننده‌گان، توافقاتی که هنوز اعلام نگردیده، در این رابطه به دست آمده است.
ما امیدواریم که این گفت‌وگوها در فرجام به نتیجه مطلوب برسد. برای رسیدن به چنین خواست، ما خواهان آن هستیم که مذاکره کننده‌گان به این نکته پی‌ببرند تا زمانی که نماینده‌گان حکومت و شهروندان افغانستان در روند گفت‌وگو ها شامل نگردند، هرگونه توافق صلحی ناکام خواهد بود و به معنی ادامه جنگ و خون‌ریزی در افغانستان است. این‌ گونه توافقات جنگ را در کشور شدت می‌بخشد و به طالبان جسارت می‌دهد، تا جنگ را ادامه دهند و به کشتار مردم بپردازند.
ما باور داریم که سرانجام طالبان باید با روحیه صلح جویانه با نماینده‌گان حکومت، احزاب سیاسی، جامعه مدنی و دیگر جریان‌های سیاسی کشور دور یک میز مذاکره بنشینند و با گفت‌وگو های سازنده، به غایلۀ چهل ساله در افغانستان پایان دهند؛ ما راهی جز این نداریم.
اگر طالبان فکر می‌کنند که با یکه تازی و خودخواهی می توانند بر مردم افغانستان حکومت کنند، به اشتباه رفته اند. بهتر آن‌است که مردم افغانستان، جامعه جهانی، طالبان و حکومت افغانستان در راه پایان دادن به جنگ خانمان‌سوز در این کشور که چهل سال می‌شود؛ هست و بود ما را در کام خود فرو برده و میلیون‌ها تن از شهروندان این سرزمین را نابود کرده است، درکنار هم قرار بگیرند. ما دیگر چاره‌یی نداریم.
افغانستان در شرایط بسیار حساس و ناگواری قرار دارد و باید این را بپذیریم که اگر برای نجات مردم و کشور خویش متحد، همدست و یک پارچه نشویم، بدبختی‌های ما ادامه خواهند یافت و ما در برابر فرزندان مان در آینده پاسخ گو خواهیم بود و نسل های آینده بروقاحت، ناخردمندی و امیال جنگ طلبانه و توحش پسندی مان خواهند خندید و قضاوت خواهند کرد. سالی که گذشت، زعامت کشور با تک روی و سیاست‌های عاقبت نیندیشانه اش فاصله میان مردم و حکومت را افزایش داد و نتوانست نظام را از لبه‌ی پرتگاه فساد، جنگ و عقب مانی نجات دهد. ازاین منظر اگر نگریم، عمل‌کردهای زعامت و رهبری کشور سبب شد که ما به مؤلفه‌های وفاق ملی و وحدت میان اقوام با هم برادر این سرزمین دست نیابیم و به این ترتیب میان مردم شکاف عمیقی به وجود آمده است که باید آن را با رسیدن به صلح و آشتی در جریان سال نو، پر کنیم تا زمینه زنده‌گی با همی در کشور مساعد گردد.
ما هریک مان نه بهخواست خود بلکه بر بنیاد قرار گرفتن و زاده شدن در این جغرافیا در سراسر افغانستان خلق شده ایم و مجبور به زنده‌گی کردن و سازش با هم‌دیگر هستیم. از این رو وقتی ما در بودن در این کشور ناگزیر و مکلف هستیم، چه بهتر که با دوستی و برادری در گفت‌وگوهای صمیمانه و خردمندانه به مشکل‌های موجود در وطن خویش پایان دهیم و با آوردن صلح، زمینه‌های پیش‌رفت و ترقی کشور و مرهم گذاشتن بر زخم‌های تن‌ها و روان‌های مان را فراهم سازیم.
امیدواریم سالی که در پیش رو داریم به این آرزوی بزرگ برسیم. هر روز شما نوروز، نوروز شما پیروز!

اشتراک گذاری:

نظر بدهید