چرا مرکز کمک نکرد و نیرو نه فرستاد؟

تحولات در شمال کشور و ولایت غور همچنان از منظر های گوناگون باید ریشه یابی و بررسی شود. این کنکاش و جستجو باید زوایای پنهان این تحولات را به مردم وانمود کند و دولتمردان کشور نیز اگر احساس مسؤولیت دارند، آن را جدی بگیرند.
نیروهای امنیتی و دفاعی ما همیشه در برابر دشمنان کشور خویش با پایمردی و شجاعت تمام مبارزه کرده اند. همینگونه، نیرو های خیزش مردمی و پولیس محلی نیز در کنار آنان با ایستاده گی و شجاعت، در دفاع از سرزمین شان و تأمین امنیت مناطق تلاش کرده اند و قربانی هایی داده اند.
اما دیده شده است که این نیرو ها در بسیاری از موارد گرفتار مشکلات و چالش هایی اند که غیر مترقبه نیست و باید به آن توجه شود و نگذارند تا ناکامی هایی که در جریان اجرای عملیات ها و مقابله با دشمن به میان می آید، بار بار تکرار شود.
دیروز 130 تن از نیرو های خیزش مردمی و پولیس های محلی در ولسوالی کوهستانات ولایت فاریاب پس از آن تسلیم طالبان شدند که در محاصره گیرماندند و دولت نتوانست برای رهایی از حلقۀ محاصره به آنان کمک برساند.
این نکته از هر منظری قابل درنگ است. نیرو های دولتی که با پیشتوانۀ قوت های هوایی و دیگر نیرو های دولتی در ولایت‌های کشور با دشمن مبارزه می کنند، همیشه باید به موضوع آن احتمالاتی که اگر در محاصره گیر ماند، چه گونه باید از دام دشمن نجات یابند، اندیشیده و آن را مد نظر داشته باشند.
تکرار تسلیمی نیرو های دولتی به طالبان در کشور، تجربۀ بدی است که تا حال به آن هیچ گونه توجهی نشده است.
این در حالیست که فرماندهان و رهبری کننده گان جنگ در جبهات، این نکته را در برنامه های عملیاتی شان باید مد نظر داشته باشند.
طی دو روزی که این نیرو ها در گیر محاصرۀ طالبان مانده بودند، بایست قوت های دولتی برای نجات آنان به منطقه اعزام می شدند ولی این کار صورت نه گرفت.

حالا باید از تمام رهبری کننده گان جنگ در برابر طالبان پرسیده شود که وضیعتی اینچنینی تا کدام زمان ادامه خواهد یافت؟ طالبان این نیرو های تسلیم شده را مهمان نمی کنند و تجربه نشان داده است شماری از این نیرو ها شاید جان های عزیز شان را از دست بدهند و به این ترتیب خانواده های شان در سوگ آنان خواهند ماند.
در چنین وضعیتی است که ما از نیرو های بین المللی از جمله امریکا که با کشور ما پیمان امنیتی دارد باید بپرسیم که این گونه شکست ها تا کدام زمان ادامه خواهد یافت و آنان در قبال این گونه رویداد ها و شکست های دولت افغانستان چه مسؤولیتی دارند؟
جواب به این سوال روشن است و همه میدانند که اراده ای برای شکست دشمن در افغانستان وجود ندارد. امریکا باید بنابر پابندی ها و تعهداتی که دارد متوجه این وضعیت باشد.
مردم افغانستان به ستوه آمده اند و دیگر نمی توانند شاهد بدبختی های دولت و نیرو های دولتی در مقابله با طالبان باشند.
نیرو های امریکایی باید جدی تر از پیش در همیاری نیرو های رزمنده کشور در برابر دشمن همیاری کنند. این همیاری می تواند تضمینی برای پیروزی آنان باشد، ورنه ما شاید شاهد مشاهدۀ رخداد های مشابهی در کشور باشیم.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید