عبدالحميد مبارز هفتاد سال روزنامه نگاري

پرتو نادري
مدتي مي‌گذرد که عبدالحميد مبارزيکي از پيش‌گامان روزنامه نگاري و تاريخ نويس کشور در بستر بيماري افتاده است.
او را به تعبيري مي‌توان تجسم تاريخ روزنامه نگاري کشور گفت. هنوز جوان بود که با زنده‌ياد داکتر عبدالرحان محمودي، شخصيت مبارز و نيک‌نام کشور آشنا شد و بعد اين آشنايي به دوستي خانواده‌گي بدل گرديد. او جايي در خاطره‌هاي خود از مهرباني و رهنمايي‌‌هايي شادروان محمودي ياد کرده، حتا باري گفته است که تخلص « مبارز» را محمودي بر من گزيده است.
دوره‌هاي جواني او برابر است با نخستين سپيده دم تجربة دموکراسي در افغانستان، زماني که شاه محمود خان بر کرسي صدارت تکيه مي‌زند و کشور پس از يک دورة سياه استبداد مي‌خواهد گام در راه دموکراسي بگذارد. هرچند هنوز چيزي به نام قانون احزاب وجود ندارد؛ اما يک رشته سازمان و احزاب سياسي با نشريه‌هاي وابسته به خود به فعاليت آغاز مي‌ کنند.
در همين دوره است که به سال 1950 دومين قانون مطبوعات در کشور نافذ مي‌شود.
احزابي يا سازمان حزبي که در اين دوره پديد آمدند عمدتن اين احزاب وسازمان‌ها بودند:
حزب ويش زلميان، حزب خلق ، حزب دموکراتيک ملي، حزب اتحاد و … بايد ياد آوري کرد که نخستين اتحادية محصلين نيز در همين زمان پايه گذراري گرديد.
عبدالحميد مبارز جواني خود را در چنين شرايط سياسي – اجتماعي و فرهنگي پشت سر مي‌گذارد و در همين دوره است به سبب فعاليت‌سياسي و فرهنگي‌اش به زندان مي‌افتد دست کم يک و نيم سال را در زندان مي‌ماند.
حزب خلق به سال1329 خورشيدي برابر با 1950 ميلادي به وسيله زنده‌ياد داکتر عبدالرحمان محمودي در شهر کابل پايه گذاري گرديد. در فهرست پايه گذاران اين حزب نام عبدالحميد مبارز در کنار نام‌هاي عبدالرحمان محمودي، مولانا خال محمد خسته، محمد نعيم شايان، داکتر رحيم محمودي، محمد يوسف آيينه، مهندس ولي محمد عطايي، داکتر نصرلله يوسفي و چند تن ديگر آمده است.
به همين گونه زماني که نشرية « نداي خلق» ارگان نشراتي حزب خلق به صاحب اميتازي داکترعبدالرحمان محمودي به نشرات آغاز کرد، عبدالحميد مبارزه يکي از پايه گذاران اين نشريه نيز بود.
شايد بتوان گفت که مبارز نخستين تجربه‌‌هاي گزارش نويسي و روزنامه نگاري خود را با همين نشريه آغاز کرده است. نشرية نداي خلق در حمل 1330 برابر با سپتمبر 1951 به نشرات خود آغاز کرد و پس از « 29» شماره دولت به نشرات آن نقطة پايان گذاشت.
از اين جا مي‌شود گفت که عبدالحميد مبارز دست‌کم از هفتاد سال به اين سو با فراز و فرودي که روزنامه‌نگاري و کار رسانه‌يي درکشور داشته به پيش آمده است. او خود تاريخ زندة چندين دوره از روزنامه‌نگاري و تاريخ معاصر کشور است.
او، گذشته از اعضاي حزب خلق با شخصيت‌هاي بزرگ سياسي و فرهنگي آن روزگار نشست و برخاست داشته چون ميرغلام محمد غبار رهبر حزب وطن و پايه گذار نشرية وطن، مير محمد صديق فرهنگ، غلام سرور جويا، برات‌علي تاج، احمد علي کهزاد، علي محمد خروش، علي احمد نعيمي، مير علي احمد شامل، فيض محمد انگار، عبدالرووف بينوا، گل‌پاچا الفت، قيام الدين خادم، شمس الدين مجروح و شمار ديگري از شخصيت‌هاي که امروزه هرکدام در زمينه‌هاي سياست، فرهنگ و تاريخ جاي‌گاه بلند و نام و نشان بزرگي دارند.
دوره‌هاي کاري او نيز بيشترينه در بخش‌هاي رسانه‌يي و فرهنگي بوده است. به غير از دوره‌هاي که در باميان، لوگر و نيمروز والي بود.
پس از ايجاد حکومت موقت عبدالحميد مبارز پس از يک دورة دراز پناهنده‌گي در فرانسه به کشور برگشت و مدتي معين نشراتي وزارت اطلاعات و فرهنگ بود. او، در اين مدت زمان نه تنها در امر تدوين قانون تازة رسانه‌ها سهم بزرگي داشت؛ بلکه دست کم به 300 نشريه جواز نشراتي داد. امروزه اگر نشرات آزاد و غير دولتي افغانستان به هر مرحله‌يي از تجربه رسيده باشند، بدون ترديد تجربه‌هاي نخستين اين‌ نشريه‌ها در اين دور به همان سال‌هاي نخستين بر مي‌گردد.
مبارز، مدت زمان درازي در وزارت طلاعات و فرهنگ نماند، از مقام معينيت آن وزارت کناره رفت و بعد با شماري از ژورناليستان جوان کشور اتحادية ملي ژورناليستان افغانستان پايه کرد و رياست آن را عهده دار گرديد.
به همين گونه او عضو هيأت تحرير روزنامه آرمان ملي نيز مي‌باشد و بيشتر مقاله‌هاي وي دراين روزنامه به چاپ رسيده است.
گذشته از کتاب‌هايي که مبارز به نشر رسانده است، گفته مي‌شود که دست 1500 نوشته در زمينه‌هاي گوناگون، سياسي، اجتماعي، فرهنگي از او در رسانه‌هاي کشور و بيرون کشور به نشر رسيده است.
براي اين روزنامه‌گار بلند جايگاه کشور صحت و سلامتي کامل آرزو داريم!

اشتراک گذاری:

نظر بدهید