جنایات طالبان در شمالی هرگز فراموش نمی‌شود!

طالبان در پنج سال امارت شان که پسوند اسلامی هم داشت کارنامه سیاهی از خود به یاد گار گذاشتند. آنان با شعار مبارزه با شر و فساد، آمدند و بربخش های گسترده‌یی از افغانستان تسلط یافتند، اما در عمل شعارهای شان تحقق نیافت وبه جای آن دست به جنایات نابخشودنی زدند که در تاریخ نام و نشان آن خواهدماند.

آنان با تهاجم به شمال افغانستان، چنان با رعب و وحشت عمل کردند که روی چنگیزیان را سرخ کردند و نام بد خویش را به تاریخ میهن رقم زدند.

یکی از قلم‌روهایی که چند بارمیان طالبان و نیروهای مقاومت دست به دست شد، شمال کابل بود که همه آن را به نام شمالی می‌شناسیم و دشت بزرگی را در برمی‌گیرد که ولایت‌های پروان، کابل و کاپیسا را نیز احتوا می‌کند.

طالبان پس از تسلط بر شمالی، مظالم بی‌شماری را در حق باشنده‌گان آن روا داشتند.

در ماه اسد سال1377 طالبان شمالی را اشغال کردند. نخستین کار آنان برای درهم کوبیدن مردم این مناطق، بیجا کردن باشنده‌گان شمالی بود. طالبان به این منظور با زور کلاشنیکوف ده‌ها هزار انسان ساکن این سرزمین را که در میان آن‌ها زنان و کودکان و موسفید و پیچه سفید وجود داشت، از خانه و سرپناه‌های شان بی‌جا کرده و آنان را وادار به ترک مناطق شان کردند. سیل آواره‌گانی که از شمالی رانده شده بودند چنان گسترده بود که تماشای آن اسد سوزان، مو بر اندام‌ها راست می کرد.

بی‌جا شده‌گان با سرهای برهنه و پاهای لچ، ده‌ها کیلومتر را پیاده طی کردند، تا به دوسوی خط جنگ رسیدند. هزاران خانواده به وسیله موترهای باربری به دشت‌های سوزان ولایت ننگرهار منتقل شدند و طومار این مظلومیت چنان وحشتناک بود که قلم‌ها را یارای نگارش آن نیست.

طالبان در ماه اسد سال 1377 پس از بیرون راندن ساکنان شمالی، هزاران تن را بیگار گرفته از کابل به شمالی آوردند و چندین ماه با اره‌های برقی به قطع کردن درخت‌های مثمر، تاک‌های انگور و هزاران درخت غیر مثمر مبادرت ورزیدند. جالب است که درخت‌های مثمر و تاک‌های انگور را در حالی می‌بریدند که میوه‌های شان در شاخساران شان موجود بود.

طالبان همچنان تمامی دیوارهای باغ‌ها را ویران کرده، به آتش زدن خانه‌های مردم پرداختند و بعد برای آن که مانع ادامه شکل گیری زنده‌گی در این مناطق گردند، کارها و کانال‌های آب‌یاری را با بم منفجر کرده کاریزها را کور کردند.

تماشای آن حال و روز سیاه مردم شمالی و مناطق شان بسیار وحشت‌ناک بود. ماه‌ها متوالی دود برخاسته از آتش زدن خانه‌ها و باغ‌ها به هوا بلند بود وجدان آدمی از تماشای آن وضعیت می‌لرزید.

امیدواریم که کارنامه طالبان در مناطق دیگری چون غور، بامیان، مزار شریف و جاهای دیگر نیز دریاد و خاطره‌های مردم ما باقی باشد و قلم‌هایی این گونه رخدادها را بنویسد، تا به فرزندان ما در نسل‌های آینده باقی بماند و مایه عبرت گردد.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید