تو کز محنت دیگران بی غمی – نشاید که نامت نهند آدمی

رخداد المناک و فاجعه بار هوتل شهر دبی، مانند رخدادهای خون‌بار دیگر چون جنبش روشنایی، حمله بر مساجد در غرب کابل، رخدادهای بودند که حتا شنیدنش مو بر اندام انسان های بیدار و دردمند راست می‌کند.

حادثه هوتل شهر دبی از این منظر که حمله بریک جشن که در آن شهروندان غیرنظامی و زنان و دختران و کودکان شامل بودند، حایز تأمل و درنگ می‌باشد. در این رخداد ده هاکودک و زن جان باخته اند و ده‌ها تن دیگر زخم شدند. حمله بر محفل عروسی هم‌وطنان ما حمله بر شادی‌های همه مردم است و نشان می‌دهد که گروه‌های افراط گرای تروریستی، چه‎قدر از دایره آموزه‌های دین مبین ما به دور شده اند و چه‎قدر در گودال جرم و جنایت غرقند.

می‌گفتند که جنگ، اخلاق را که بخش عمده دین است نابود می‌کند و این گفته در سرتاسر کشور ما به وضوح دیده می‌شود.

از فضایل اخلاقی و دین‌داری ما مسلمانان یکی هم این است که در غم و شادی‌های هم‌دیگر باید شریک باشیم. این نکته ازعمده ترین نکات اخلاقی جوامع انسانی را در بر می‌گیرد و تمکین به آن نشان می‌دهد که چه قدرما به موازین و ارزش‎های دینی و اخلاقی ما پابند هستیم.

درست است که جنگ همه چیز ما را گرفته است، ولی نباید عاطفه انسانی مان را از دست بدهیم. وقتی صدها خانواده درشهر در ماتم وسوگ عزیزان‎شان نشسته اند، ما حق این را باید به خود ندهیم که غرق شادمانی و پای کوبی باشیم.

مصداق این گفته  بیت‌های ارزش‌مند سعدی است که می گوید:

بنی آدم اعضای یک دیگر اند

که در آفرینش زیک گوهر اند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

با این گفته‌ها به بیدردی شماری از تلویزیون‌های خصوصی اشاره می‌کنیم که پس از رخداد هوتل شهر دبی، بی هیچ چشم‌ داشتی اندوه و سوگ مردم را حرمت نگذاشتند و برنامه‌های موسیقی و تفریحی پخش کردند و نشان دادند که قواعد و موازین دینی و اخلاقی مردم ما برای آن‌ها پذیرفتنی نیست.

جای آن بود که این رسانه‌های دیداری با برنامه‌های هدف‌مند به ژرفای فاجعه می‌پرداختند و این مسأله را از زوایای مختلف ریشه یابی می‌کردند و به جامعه راهکارهای خوبی در باره مبارزه با ترور و دهشت ارایه می‌کردند.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید