تدابیر امنیتی بود یا اعلان بازرگانی؟

شهر کابل چند روزی وضعیت خوبی از لحاظ امنیتی داشت. تدابیری ازسوی وزارت امور داخله گرفته شده بود و مردم حضور پر رنگ پولیس را در شهر احساس می‌کردند و اندکی اطمینان پیدا کرده بودند که سعی برای تأمین امنیت در شهر شروع شده است.

تعدادی ازدزدهای خورد و بزرگ و شماری از رهزنان و موبایل دزدان و مجرمین بازداشت شدند و حتا شنیده شد که شماری از نماینده‌گان پارلمان نیز در تکاپو شدند تا شماری از دزدها و مجرمین شریف را از زندان رها کنند.

اما آن‌گونه که دیده می‌شود گویی تب و تاب و تحرک وزارت داخله پایان یافته است و یا هم کمرنگ شده، زیرا دیگر آن شور و اشتیاق اولی دیده نمی‌شود و شاید وظیفه شناسی ها همین چند روز بوده است و پرسونل خسته شده اند.

در این چند روز اخیر بار دیگر محلاتی در شهر جولانگاه دزدان، مجرمین و موبایل دزدان گردیده اند. کوته سنگی، سینما بهارستان، بخش هایی از خیرخانه، غرب کابل و محلات دیگر از شمار مناطقی هستند که دزدان محترم و مجرمین عزیزش دو باره فعال تر شده اند و آفتابی تر عمل می‌کنند.

در کنار این‌گونه بد امنی‌ها، غریبی و بیکاری نیز در شهر بیداد می‌کند و این از عمده ترین علت‌های افزایش جرم و دزدی ها و آدم کشی ها در شهر می‌باشد.

کسی اگر بپرسد که اگر فقر و غریبی بود، باز آنگاه همه دست به جرم و دزدی و گاه‌های دیگر بزنند؟ پاسخ منفی است ولی انسان های این سرزمین همه دیندار و پرهیزگار نیستند که با مشکلات با معقولیت هایش برخورد کنند. با همه این‌ها جای دارد، تا آرزوی این را داشته باشیم که دولت کاری برای فقر زدایی و بیکاری زدایی در کشور بکند. نمی‌شود این‌گونه ناظر بیکاری هزاران انسانی بود که شب نانی برای کودکانی ندارند. همزمان با این آرزو، امیدواریم که نهاد های امنیتی دست از تلاش‌های شان برای تأمین امنیت و ثبات در پایتخت و همه شهرهای کشور نبردارند.

هرچند تأمین امنیت و ثبات کشور و مردم از وظایف اولی نهادهای امنیتی می‌باشد ولی شرایطی آمده است که باید از دیگران بخواهیم تا به وظایف شان به درستی رسیده‌گی کنند. مردم برای مقابله با همه مشکلات جاری در کشور، نیاز به امنیت و ثبات در کشور شان دارند و دولت باید این شرایط را برای مردم مهیا سازد.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید