توافق تمام طرف‌ها در برقراری صلح ضروری است

در حالی که هر شهروند افغانستان از برقراری صلح در سرزمین جنگ زده ما حمایت می‌کنند، به نظر می‌رسد که برگشت صلح به افغانستان کار سهلی نیست و شاید خیلی زمان گیر باشد.

دیده می‌شود که در باره مسأله هنوز هماهنگی های لازم به وجود نیامده است و تناقضات موجود در این زمینه خود مشکل‌های موجود را بیشتر می کند.

زمانی حکومت شورای عالی صلح را برای به سر رسانیدن این مقصود ایجاد کرد و هزینه‌های هنگفتی هم به پای این شورا ریخت ولی ناکارآمدی آن از همان زمان مشهود بود و حتا این شورا سر استاد ربانی را نیز خورد تا ثابت شود طالبان با این شورا هیچ‌گونه گفت‌وگویی نخواهند کرد.

حکومت بعد تر وزارتی را برای صلح ایجاد کرده است و حتا معاشات کارکنان شورای عالی صلح را قطع کرد. بعد فرمان داد که هرگونه مسایل در پیوند به مسأله صلح تنها از مجاری وزارت تازه تأسیس صلح باید به پیش برده شود.

در عین حال رییس جمهور با این فرمان مسأله صلح را تنها به حکومت پیوند می‌دهد و این موضوع می تواند مانعی در این راه به حساب آید. از همین رو داکتر عبدالله رییس اجراییه نیز بر این موضوع اعتراض کرده گفت که مسأله صلح افغانستان به فرد و افراد تنها بسته نیست، بلکه به تمام مردم افغانستان تعلق دارد . این نکته به گزینش نماینده گان همه اقشار کشور برای انجام گفت‌وگو با نماینده‌گان طالبان نیز پیوند می خورد.

حکومت تا حال فهرست همه شمولی که بتواند رضایت همه طرف‌ها را داشته باشد برای گفت‌وگو با طالبان ارایه نکرده است. این کار گویای این واقعیت نیز است که حکومت می‌خواهد همه امور صلح تنها به حکومت غنی تعلق داشته باشد.

ما باور داریم که صلح در افغانستان زمانی تأمین می‌شود که همه طرف ها به درستی نیاز آن را درک کنند و متوجه شده باشند که دیگر جنگ نمی‌تواند کار ساز باشد.

ما باور داریم که صلح برای افغانستان و مردم افغانستان زمانی تأمین می گردد که طرف‌های بیرونی قضیه افغانستان نیز در این راه هماهنگ باشند.

ما باور داریم که برای برقراری صلح در افغانستان باید تیم گفت‌وگو کننده‌یی انتخاب شود که به‌شمول نماینده‌گان حکومت، نماینده گان همه مردم افغانستان در آن شامل باشند. بر پایه همین باورهاست که می‌گوییم که حالا زمان آن فرا رسیده است، تا همه طرف ها به آغاز گفت‌وگو میان افغان‌ها موافقت کنند و این روند گره کور مسأله را باز کند.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید