آیا لویه جرگه می‌تواند زمینه توافق صلح را فراهم آورد؟

فریدون آژند/ فارسی اندیپندنت

احزاب سیاسی، حکومت را به کوتاهی در امر صلح متهم می‌کنند 

 

احزاب سیاسی دیگر نیز برای این که از قافله عقب نمانند، به دنبال تدوین طرح‌ صلح رفتند، هرچند هنوز هیچ یک از طرح‌های بدیل صلح ارایه داده نشده است. در این میان، گروهی از سیاست‌مداران بر ‌این عقیده‌اند که باید فراخوانی برای لویه جرگه سنتی یا نشست بزرگان محلی در افغانستان داده شود، تا بتوان به اجماع عمومی در مورد صلح رسید.

***************

محمد عمر داود زی، رییس ستاد تیم انتخاباتی دولت‌ساز روز یکشنبه در نشست خبری به رسانه‌ها گفت که برای رسیدن به یک اجماع درباره صلح به برگزاری لویه جرگه (نشست بزرگان محلی) نیاز است.

او افزود که‌ این لویه جرگه باید بعد از مراسم سوگند ریاست جمهوری برگزار شود. آقای داود زی همچنین گفته است که گفت‌وگوی گروه طالبان با نماینده‌گان امریکا برای پایان اشغال افغانستان حرف بدی نیست.

به گفته داود زی، اگر کسی معتقد است که افغانستان اشغال نشده است، با او مذاکره کند. اظهارات رییس ستاد انتخاباتی تیم دولت‌ساز دقیقا زمانی مطرح می‌شود که اپوزیسیون حکومت و احزاب سیاسی دیگر نیز طرح‌های بدیل صلح ارایه داده‌اند.

بحث این طرح‌ها پس از آن به میان آمد که عده‌ای‌ از سیاست‌مداران، محمد اشرف غنی را متهم کردند که علاقه چندانی به حل جنگ در افغانستان ندارد و آتش‌بس را بهانه‌ای‌ برای حضور نیافتن در مذاکرات صلح قرار داده است.

بحث مذاکرات صلح وارد مرحله پیچیده‌تری شده است. به‌رغم آن که تا دو ماه گذشته، افکار عمومی آماده آغاز نخستین مرحله طرح صلح بود، که همانا آتش‌بس موقتی است، از دو ماه پیش مشخص شده است که گفت‌وگو‌های صلح، چنان که از ظاهر آن برمی‌آمد، به نتیجه روشنی نرسیده است.

سیاست‌مداران حکومت گفتند که طالبان در تلاش است گفت‌وگو‌های صلح را به نوعی تخطئه کند و بدون دادن امتیاز ویژه‌ای به دولت افغانستان و نیرو‌های امریکایی، توافق خروج امریکا از افغانستان را به امضا برساند و شاهد خروج امریکایی‌ها، به سود خود باشد. همچنین، به دنبال آن، فشار‌ بر حکومت را افزایش داده و زمینه سلطه دوباره بر افغانستان را فراهم سازند.

دولت امریکا نیز پس از آخرین دور گفت‌وگو‌ها اعلام کرد که هنوز هیچ پیشرفتی در زمینه صلح به وجود نیامده است. با این حال امریکایی‌ها خوش‌بین بودند که مذاکرات در مسیر درستی در حال حرکت است.

گروه طالبان پس از آن کوشید تا حکومت افغانستان و امریکا را مقصر نشان دهد. سخن‌گویان این گروه در تماس با رسانه‌ها گفته‌اند که اختلاف میان دولت افغانستان و امریکا سبب عدم امضای توافق صلح شده است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی طالبان، می‌گوید مذاکرات صلح را توییت‌های ترمپ، زیاده خواهی‌های امریکا و اختلاف‌ها در واشنگتن و کابل به هم ریخته است.

منظور سخن‌گوی طالبان این بوده که آنان تقریبا آماده رسیدن به توافق هستند ولی طرف امریکایی بهانه‌تراشی می‌کند. اما واقعیت این است که هیچ گونه ظرفیتی در گروه طالبان، برای رسیدن به صلح به وجود نیامده. مایک پمپیو، وزیر خارجه امریکا نیز بر این مسئله تاکید دارد. او از یک سو از نزدیک شدن به توافق صحبت می‌کند، اما از سوی دیگر می‌گوید که اراده طالبان برای رسیدن به توافق ضعیف است.

پس از ایجاد تنش در مسیر گفت‌وگو‌های صلح، برای نخستین بار گروهی از سیاست‌مداران، که در رأس آنان حامد کرزای، رییس جمهوری پیشین افغانستان، حضور دارد، در پی ایجاد طرح بدیل حکومت برای صلح شد. این گروه که به نحوی خود را اپوزیسیون دولت نیز می‌دانند، اعلام کردند که ظرف یک هفته طرح صلح همه‌جانبه‌ای ارائه خواهند داد.

احزاب سیاسی دیگر نیز برای این که از قافله عقب نمانند، به دنبال تدوین طرح‌ صلح رفتند، هرچند هنوز هیچ یک از طرح‌های بدیل صلح ارایه داده نشده است. در این میان، گروهی از سیاست‌مداران بر ‌این عقیده‌اند که باید فراخوانی برای لویه جرگه سنتی یا نشست بزرگان محلی در افغانستان داده شود، تا بتوان به اجماع عمومی در مورد صلح رسید.

تجربه نشان داده است که با وجود برگزاری لویه جرگه‌های متعدد برای صلح، اجماع آن‌چنانی در این رابطه شکل نخواهد گرفت. به نظر نمی‌رسد که لویه جرگه بتواند درباره اجماع برای صلح حرف جدی و تازه‌ای داشته باشد. تنها اراده دولت و از آن سو طالبان برای صلح، می‌تواند این کشتی شکسته را به ساحل نجات رهنمون شود.

 

اشتراک گذاری:

نظر بدهید