کرونا و ویروس تقلب انتخاباتی

پرتونادری

کرونا چونگ تا نام آژانس انتحاری های شبانه را شنید، از جایش نیم خیز شد، اما دو پولیس تنفگ‌دار ووهان که در دو کنارش ایستاده بودند با دستان شان روی شانه هایش فشار دادند که بنشیند و پاسخ پرسش را ارائه کند. مانند آن بود که کرونا از چونگ چونگ مانده است.

*******************

ویروس کرونا که به تازه‌گی ها قومیتش را در شناس‌نامه برقی «کوایدو 19» نوشته و شاید هم از این راه می‌خواهد خود را به کوچه حس چپ بزند، امروز در یک نشست خبری که در تالار بزرگ سینه رییس جمهور چین برگزار شده بود به همه خبرنگاران کافر و مسلمان گفته است که اگر تمام جهان را هم که تسخیر کنم هرگز هوای رفتن به افغانستان را ندارم!

پرسید چرا؟

کرونا که گاهی او را از ناز کرونا چونگ نیز صدا می‌زنند پس از یک سرفه دراز گفت: آن جا چنان ویروس‌های وجود دارند که در نخستین گام خودم به هزار بیماری بی‌درمان گرفتار خواهم شد!

گفتند: چه می‌شود، تا بروی و آن جا مشاور صحی باشی در بلند ترین مقام ، هم بکُشی و هم نانت در روغن باشد و تنخواه سلطانی ات از کُد 91؟

کرونا چونگ، پس از خنده دراز گفت: کله مرا مار که نکنده است که سر بی‌درد خود را به درد اندازم. نشود که در همان حساب 91، خود از زنده گی بی‌حساب شود.

من باید متوجهء مسؤولیت جهانی خود باشم. بیرق ما بیرق جهانی است، سرود همیشه‌گی کرونا دیر یا زود از کران تا کران جهان طنین انداز خواهد بود.

پرسیدند با این مسوولیت جهانی و با این اندیشه‌ی جهانی که دارید، پس چرا از رفتن به افغانستان شانه خالی می کنید، شما که از مسؤولیت جهانی می گویید، پس این تبعیض برای چه؟

کرونا چونگ در حالی که سینه اش چونگ چونگ می کرد گفت: چیزی که در آیین ما وجود ندارد، تعصب و تبعیض است.

همه دین‌ها، مذهب‌ها، قوم ها و ملت‌های جهان برای ما یکی است همه جهان خانه ماست، جانم ده جگر و سینه همه شان!

ما باخرد ویروسی خود می‌دانیم که تعصب و تبعیض هرگز و هرگز در قوم و قبیله ما نبوده است. ما از نیاکان خردمند خود آموخته ایم که باید به همه انسان‌های روی رمین چه از بی دین و دبن دار، چه از مسلمان و نامسلمان، از زرد تا سرخ و سیاه و سپید یک سان خدمت کنیم.

گفتند: مگر از رفتن به افغانستان هراس در دل دارید؟

کرونا چونگ: پس از خنده ی« روحانی» وار گفت: بلی، بلی، باید ماهم متوجه جان و زنده‌گی خود باشیم. بلی از ترس جان خود نمی رویم که در کدام انتحاری برابر نشویم، مگر شما چرا این همه بطی الانتقال هستید، گفتم آن جا چنان ویروس‌های است که از شنیدن نام شان اسخوان‌های پدر و پدر کلان ما در گورستان‌ها می‌لرزند!

نشست خبری به پایان خود نزدیک شده بود که خبرنگاری از «آژنس انتحاری‌های شبانه افغانستان» از جای بلند شد، گلوی غیرت افغانی خود را صاف کرد و گفت: نباید شما به کشور من توهین کنید، اگر آن جا کدام نوع ویروس خطرناکی وجود دارد مطابق به قانون دست رسی به اطلاعات باید آن را به جهانیان معرفی کنید!

کرونا چونگ تا نام آژانس انتحاری‌های شبانه را شنید، از جایش نیم خیز شد، اما دو پولیس تنفگ‌دار ووهان که در دو کنارش ایستاده بودند با دستان شان روی شانه‌هایش فشار دادند که بنشیند و پاسخ پرسش را ارائه کند. مانند آن بود که کرونا از چونگ چونگ مانده است.

ناچار برجای نشست. گلوی خود را صاف کرد و گفت: حال که آن جا نمی روم. برایم زیان های زیادی رسیده است. سازمان جهانی عدالت مرگ کرونای مرا به کم کاری و مسوولیت ناپذیری متهم کرده است. شاید جایگاه جایگاه سخن‌گویی خود را از دست بدهم. ناچار من هم دیروز دلیل نرفتن خود به افغانستان را برای شان به گونه رسمی نوشتم.

گفتند: آن چه دلیلی بود؟

گرونا چونگ با بی میلی گفت: آخر آن جا ویروس خطرناک‌تر از ما شیوع پیدا کرده که شاید به زودی دمار از روزگار  آن مردم برآرد.

گفتند: آخر آن کدام ویروس است.

این بار کرونا چونگ با صدای بلندی گفت: ( ویروس  تقلب انتخاباتی 1398) را می گویم. من کوایدو 19 هستم . نگاه کنید مودل من نسبت به آن ویروس تقلب انتخاباتی چقدر پایین است.

حال چه نیاز به رفتن من است. من اگر در سینه‌ها خانه می‌کنم، آن ویروس سینه‌ها را می‌درد و پاره پاره می‌کنند.

اگر من این جا در سینه‌یی جای می‌گیرم، آن کس را در پس کوته ها قرنطین می کنند، اما آن جا که ویروس  تقلب انتخاباتی 1398 سینه کسی را می درد، او را به میدان می‌فرستند تا بیش‌تر بدرد.

ما خون کسی را نمی‌ریزیم. ما از خون ریزی نفرت داریم، اما آن جا همه ویروس‌ها خون ریز اند. گاهی فکر می‌کنند که خون ریزی خود عبادت است.

من یک ویروس بی‌تفنگم، اما ویروس  تقلب انتخاباتی در آن جا تفنگ هم دارد. تانک هم دارد، حال بگو چه نیاز است که من از کوه‌های بلند پامیر گذشته و نفس سوخته بروم آن جا.

باز هم اگر سازمان  جهانی کرونا مرا ناگزیر ساخت که بروم حتما پس از مراسم دستاربندی در قم، می‌روم تا با استقبال گرمی رو به شوم.

شاید هم وقتی به آن جا برسم دیگر سینه گرمی‌نباشد که چند شب و روزی مرا پناه دهد.

جانم، برو پشت کارت، ما را به کار خود بگذار! از قدیم گفته اند سنگ کمه به یاد بقال مده!

مانند آن بود که گلوی کرونا چونگ بند بند می‌شد، زور زد تا چیز دیگری بگوید که رییس جمهوری از پای افتاد و سپاهیان او را شتابان به شفاخانه بردند!

کرونا چونگ با خوش‌حالی از جای برخاست و گفت: نگفته بودم که ما در خدمت گزاری خود به مردم  در میان سلطان و دهقان در میان مسلمان و نامسلمان هرگز تعصب و تبعضی نمی‌شناسیم!

بروید بروید! جانم ده سینه‌های نرم و گرم تان، به امید دیدار!

اشتراک گذاری:

نظر بدهید