مقام و منزلت زن؛ تنها هشت مارچ برای زنان نیست!

نذیر رادمنش

دین اسلام، افزون بر این‌که ساختمان بی عیب و نقص، منظم و منسجمی دارد، دارای بی نهایت برنامه‌های مفید و هدف مند در جهات و ابعاد مختلف زنده‌گی بشر نیز هست، که اصل حیات آدمی بدانان وابسته است. از سوی دیگر این ساختمان، تصویر زیبای را از یک زنده‌گی کاملا سالم و حیاتی ترسیم می کند. طراح و بنیان گذار این ساختمان منتظم خداوند غالب (خدای که در همه امور دانا و بر همه امور آگاه ست)، مفسر و پیش کش کننده آن، محمد مصطفی می باشد. در دین مبین اسلام، این ساختارها به طور کلی و وسیع سنجیده شده اند و هیچ کم و کاستی در آن‌ها وجود ندارد. هر خشت این ساختمان، بر اساس قوانین و مقررات خاصی استوار است که از نشانی واحدی صادر و بر مجموعه ی کثیری لازم الاجراء گردیده است. این قوانین و مقررات، ابعاد مختلف زنده‌گی انسان‌ها را تنظیم نموده و هریک از آنان برای تنظیم امور خاصی عرضه گردیده، که قرار آن‌ها قرآن عظیم الشان، آخرین کتاب الهی می‌باشد.

در اکثر آیات قرآن کریم و در موارد مختلف احادیث نبوی، به موضوعاتی چون رعایت و احترام مقام، مرد با زن (اساس ترین و حساس ترین رابطه)، پدر با فرزند، فرزند با مادر… امر و به تفصیل پرداخته شده است. از جمله آیت، 35 سوره احزاب، که به تساوی برخی از حقوق بین مردان و زنان اشاره شده است، آیت 97 سوره نحل، آیت 13 سوره الحجرات … و همین طور در احادیث نبوی با تفصیل بیشتر در رابطه به موضوعات فی مابین، اشاره و تاکید صورت گرفته است. به‌طور مثال، در هیچ سندی چنین نیامده که مرد در فلان روز با زن‌اش و یا مردان با زنان نرم خو و در مقابل آن ها محترم باشند، بل، در همه احوال و روزهای سال، مرد باید با زن اش رفتار و سلوک شایسته داشته باشد، با صدای بلند با او صحبت ننماید، هنگامی که زن اش مریض شد در خدمت او و اولاد مصروف باشد، در هنگام غصب خشم اش را فرونشاند …

در زمینه، رسول اکرم می‌فرمایند: هیچ مرد مومنی ازهیچ زن مومنی بد نبرد، زیرا اگر اخلاق‌اش را نمی‌پسندد چیز دیگرش را می‌پسندد یا از غیر آن راضی می‌شود. (ابو هریره، رواه مسلم)

در جای دیگر می‌فرمایند: کامل ترین مومنان از روی ایمان کسانی هستند که اخلاق شان بهتر باشد، و بهترین شما، بهترین شما با زنان شان هستند. (ابو هریره، رواه ترمذی)

در تمدن‌های روم قدیم و یونان قدیم، گسترش نهاد فامیل که اساس وستون جوامع را تشکیل می‌دهد، با اولاد ذکور بود و در نتیجه زنانی که عقیم یا دخترزا بودند به شدت از خانوداه طرد می‌شدند. افزون بر آن، هیچ نوع از مکارم و سجایای اخلاقی در قبال آنان رعایت نمی‌شد و آنان را با القاب و الفاظ زشت و سخیف صدا می‌زدند و در نزد آنان زن عنوان کنیز خاندان و یا قبیله را داشت، نه جایگاه دیگری. به اضافه، نگرش مردم عرب قبل از اسلام و در دوران جاهلیت نیز هم چون تمدن‌های روم و یونان قدیم، نسبت به زن تحقیر آمیز و ذلت بار بود. چنانچه، خداوند متعال در قرآنکریم، در سوره تکویر می‌فرماید که، برخی از مردم دختران شان را زنده به گور می‌کردند. ( آیات 7 و 8 )

با ظهور دین مقدس اسلام، نهاد اساسی (خانواده) که در فوق از آن یادآور شدم، بر اساس احترام متقابل زن و مرد و تساوی آن‌ها از نظر خلقت بنیان نهاده شد. هرچند زن و مرد از نظر شکل ظاهری و فیزیولوژیکی، متفاوت آفریده شده اند، اما در جهات مختلف، از جمله کرامت انسانی و مسایل عمده، برابری کامل دربین ایشان وجود دارد. در فقه اسلامی، در مورد حقوق و مسوولیت‌های زن و شوهر تفاوت های وجود دارد. به‌این که معنی آنچه حقوق است در بسا موارد میان زن و مرد مساوی است. از قبیل حق کرامت انسانی، حق کار، حق تعلیم، حق آزادی‌های فردی و اجتماعی … وغیره، اما در زمینه مسوولیت‌ها و وجیبه‌ها، در میان زن و شوهر تفاوت‌های وجود دارد. به‌طور مثال، مسوولیت‌های مالی و تامین نفقه غالبا بر عهده مردان قرار دارد. برعکس، زنان هیچ گونه مکلفیتی در تامین نفقه خود و فرزندان نمی‌داشته باشند.

از نوشته‌ی فوق چنین بر می‌آید که، در اسلام روز خاصی  به نام زن وجود ندارد، بل همه‌ی روزها به نام زنان و مردان است. روزی که در آن زن مورد اهانت و تحقیر قرار نگیرد، روزی که در آن حقوق مشترک زن و مرد به نفع خالص مرد قضاوت نگردد، روزی که در آن از الفاظی چون:( تو زن هستی و توانایی انجام آن را نداری، یا این کار در شان تو نیست، این برای تو مناسب نیست، درخانه بنشین، نظرات توقابل قبول نیست، کار وظیفه‌ی مرد است نه زن، تو به امور خانه رسیده‌گی کن!) استفاده نگردد، روزی که در آن زن مورد تجاوز جنسی قرار نگیرد، روزی که در آن حرمت زن از بین برده نشود، روزی که در آن به زن بی احترامی نشود، روزی که در آن عفت زن خدشه دار نشود، روزی که در آن از زن به عنوان آله و یا ابزار استفاده نگردد، همه ی آن روزها به‌نام زن است.

 

اشتراک گذاری:

نظر بدهید