مبارزه با کرونا را جدي بگيريد

 

پیشنهادات و توصیه هایی در پیوند به مبارزه با بیماری کرونا یا ویروس کووید-۱۹

شیوع گستردهٔ  کووید -۱۹ به بزرگترین چالش بشری عصر حاضر مبدل شده و حتا ، پیش رفته ترین، سرمایه دار ترین و پر امکانات ترین کشور های جهان را با مشکلات جدی رو به رو کرده است.

در افغانستان، هر چند بر بنیاد آمار های رسمی، شمار مبتلایان به ویروس کرونا نسبت با اکثریت کشور های جهان، پایین تر است؛ اما مشکلاتی را که همین شیوع محدود به وجود آورده، متفاوت از کشور های دیگر جهان نیست. همزمان دیدگاه هایی وجود دارد که کرونا در افغانستان بدون این که ظرفیت های کافی برای تثبیت افراد مبتلا، وجود داشته باشد، شیوع گسترده داشته و آمار ارائه شدهٔ رسمی، درصد اندکی از آمار اصلی مبتلایان را در برمی گیرد.

درکنار مشکلات پدید آمده از شیوع کرونا، برخورد با وضعیت پیش آمده یا شیوه های مبارزه با این ویروس در افغانستان، با مشکلات و پیچیده گی هایی رو به است.

دولت افغانستان، مدعی است، برنامه های مشخص و مؤثری برای مبارزه با کرونا دارد و هرچند هنوزیک تحقیق معیاری در مورد میزان مشکلات به وجود آمده از شیوع کرونا و مؤثریت مبارزه در برابر این ویروس انجام نشده، پوشش خبری این مبارزه از سوی رسانه های ملی و محلی و حتا بین المللی، نشان می دهد که برنامه های دولت با مشکلات فراوانی رو به روست.

نبود امکانات لازم برای انجام تست های مورد نیاز، زور گویی مقامات دولتی برای تست خانواده و نزدیکان شان، شکایت بیماران از عدم رسیده گی به آنان در بیمارستان ها، بی تجربه گی کادر صحی در استفاده از تجهیزات مورد نیاز برای تداوی بیماران، گزارش های وجود فساد در مصرف پول های اختصاص داده شده به مبارزه با کرونا و مشکلات فراوان دیگر.

گروه پالیسی افغانستان، با در نظر داشت مشکلات موجود و نارسایی ها در برنامه ریزی و تطبیق آن، پیشنهاد های و توصیه های آتی را به دست اندر کاران دولتی، غیر دولتی و بین المللی مبارزه با کرونا در افغانستان ارائه می کند:

۱- با وجود این که هویت شماری از مقامات دولتی که با زور گویی به تست اعضای خانواده های شان پرداخته اند از سوی رسانه ها فاش شده و مقامات وزارت صحت عامه به شمول وزیر آن، از وجود چنین مشکلی شکایت کرده اند، هیچ نشانه ای وجود ندارد که دولت، گامی برای جلوگیری از این وضعیت یا پیگرد کسانی که از موقف شان سوء استفاده کرده اند، برداشته باشد.

برخورد سریع و جدی با این مشکل ، از یک سو اعتبار دولت را احیا می کند و از جانبی باعث می شود که از منابع  موجود برای رسیده گی به افراد مستحق، استفادهٔ بهتر صورت گیرد.

۲- دولت در برابر اتهام های  سؤ استفاده در جریان برنامه های کمک رسانی به افراد بی بضاعت، منفعل بوده است. رسانه ها حتا گزارش هایی را پخش کرده اند که از مقدار گندم کمکی به افراد بی بضاعت سوء استفاده شده یا حتا در چهار چوب توزیع نان خشک به فقرا، در برخی موارد، مسؤولان به آشنایان و نزدیکان خود اولویت داده اند حتا اگر آنان مستحق هم نبوده اند.

این وضعیت باعث ضیاع منابع موجود شده و سبب می شود که افراد مستحق، همچنان بدون دریافت کمک باقی بمانند.

لازم است که دولت ، اجرای این برنامه ها را باز بینی کرده و همچنان نظارت جدی بر توزیع کمک به افراد بی بضاعت و فقیر را، در سرخط کار خود قرار دهد. در این زمینه دولت می تواند افراد رضا کار را مستقیماً یا از طریق نهاد های غیر دولتی، فرابخواند.

۳- شکایت از این که در بسیاری موارد، داکتران و کارمندان صحی، طرز استفاده از تجهیزات لازم را بلد نیستند، به تکرار از سوی رسانه ها، پخش شده است. ساده ترین راه این است که آنان دوره های کوتاه مدت آموزشی را از سر بگذرانند. اگر در افغانستان آموزگاران لازم وجود نداشته باشند، دولت می تواند از کشور هایی که تجربهٔ موفق مبارزه با کرونا را داشته اند، مثلاً جمهوری خلق چین، کمک بطلبد و آموزگار تقاضا کند؛ اما هنوز دولت از طرح و تطبیق برنامه ای در این مورد خبر نداده است.

۴- اتهامات فساد در استفاده از پول های اختصاص داده شده به مبارزه با کرونا، هم در رسانه های سرتا سری و هم در شبکه های اجتماعی، مکرراً مطرح می شوند. در حالی که افغانستان منابع محدودی برای مبارزه با این مشکل دارد، وجود فساد در استفاده از این منابع، مبارزه با کرونا را با مشکلات جدی تر رو به رو می سازد.

دولت این اتهامات را باید جدی بگیرد و به جای توجیه عملکرد کارمندان و مقامات دولتی که مورد اتهام قرار دارند، به پیگیری اتهامات موجود بپردازد و نتایج این پیگیری را با مردم شریک سازد، تا از یک سو جلو هر گونه سوء استفاه گرفته شود و از سویی، اعتماد مردم بر دولت احیا شده و به این ترتیب، میل آنها به همکاری با دولت در مبارزه با این مشکل جدی، افزایش یابد.

۵- از ابراز نظر های برخی مامورین عالی رتبه دولت که از طریق رسانه های همه گانی یا در دنیای مجازی پخش شده، چنین بر می آید که دولت در تلاش انحصار روند مبارزه با کرونا است و تلاش دارد نقش نهاد های غیر دولتی و حتا سازمان های جهانی را در این روند، کمرنگ سازد.

رهبری دولت به جای این گونه برخورد، باید مسؤولیت هماهنگی نهاد های غیر دولتی و جهانی را با نهاد های مرتبط دولتی که کار مبارزه با کرونا را در بر عهده دارند، پیش گیرد تا منابع موجود، به صورت درست و درجا هایی که بیشترین نیازمندی وجود دارد، به مصرف برسد و از فعالیت های موازی  و مصارف غیر ضروری جلوگیری شود.

دولت نباید دنبال انحصار گرایی مبارزه با کرونا باشد. در صورتی که دولت ما مثلاً مانند دولت چین، امکانات چنین کاری را می داشت، طرز دید انحصار گرایانه می توانست، کارآمد باشد.

روشن است که ظرفیت ها و منابعی که دولت افغانستان در مبارزه با کرونا در اختیار دارد، در مقایسه با اکثر کشور های جهان، محدود است. به این دلیل، دولت به جای کشمکش و مواجهه با نهاد های جهانی کمک کننده، باید روی برنامه ریزی مشترک با آنان، توجه کند.

۶- با اعلام وضعیت قرنطین،بخش خصوصی، اکثریت قریب به اتفاق فعالیت هایش را معلق کرده است. مثلاً در کابل به جز مغازه های فروش مواد خوراکی، دیگر همه مغازه ها و دفاتر خصوصی بسته استند. دولت هم به گونهٔ تدریجی، بخش عمده ای از فعالیت های خود را معلق کرده است؛ با این حال گشت و گزار در شهر همچنان زیاد است و روز به روز افزایش می یابد. نیاز است برای یک مدت معین، به گونهٔ جدی جلو رفت و آمد ها در شهر کابل یا شهر هایی دیگری که به این مشکل مواجه استند، گرفته شود.

۷- نهاد های جهانی کمک کننده به افغانستان که در مبارزه با کرونا شریک استند، نباید برنامه های شان را به گونه موازی با برنامه های دولت به پیش ببرند. این نهاد ها اگر به صورت مستقیم با نهاد های دولتی همکاری می کنند یا  فعالیت های شان را در همکاری با نهاد های غیر دولتی به پیش می برند، هماهنگی با دولت باید در سرخط کار شان باشد تا از منابع موجود به صورت درست و در جا هایی که نیاز است، استفاده صورت گیرد.

۸- برنامهٔ کمک به خانواده های فقیر و افراد روز مزد، باید به صورت بسیار بهتر از آنچه جریان دارد، طرح و تطبیق شود.

یکی از گام ها در این زمینه، توزیع مواد خوراکی از طریق مساجد، بود که  نشان داد، ازدحام عقب دروازه های مساجد برای دریافت کمک، خطرناک بوده و احتمال سرایت ویروس را به تجمع کننده گان، افزایش می داد.

در گام بعدی، توزیع نان خشک از طریق نانوایی ها نیز مشکل مشابه را پدید آورده. گزارش هایی که رسانه ها از توزیع نان خشک کمکی، پخش و نشر کرده اند، نشان می دهد که ده‌ها تن از دریافت کننده گان کمک، بدون این که فاصلهٔ اجتماعی مورد نیاز را رعایت کنند، برای مدت های طولانی، در کنار هم،جلو یک نانوایی منتظر دریافت نان خشک می باشند. این وضعیت اگر مشکل گرسنه گی افراد بی بضاعت را تا حدی رفع می کند، خطر مبتلا شدن به کرونا را در میان آنها به شدت افزایش می دهد.

دولت، نهاهای غیر دولتی و سازمان های جهانی شریک در مبارزه با کرونا، باید روی طرح های بدیل کمک رسانی به افراد فقیر کار کنند که هم خطر گرسنه گی رفع شود و هم دریافت کننده گان کمک ها، با خطر ابتلا به کرونا مواجه نشوند.

۷- در جریان هفته های کرونایی، و با درنظر داشت این که افراد روز مزد، منبع درآمد شان را از دست داده اند، افراد خیر و سکتور خصوصی، به توزیع کمک به آنان پرداخته اند. اگر دولت بتواند در هماهنگی با نهاد های غیر دولتی، در جمع آوری و توزیع کمک هایی که از سوی سکتور خصوصی یا افراد خیر صورت می گیرد، هماهنگی به وجود بیاورد، این کمک ها مؤثر تر خواهند بود. به گونهٔ مثال، هلال احمر می تواند درایجاد این هماهنگی، مؤثر واقع شود.

۸ – تبلیغاتی که در مورد توضیح خطرات کرونا و چگونی گی جلوگیری از سرایت آن صورت می گیرد، عمدتاً از طریق تلویزیون ها پخش می شود؛ در حالی که دسترسی به تلویزیون در افغانستان، محدود است. دولت و نهاد های جهانی کمک کننده،در کنارتبلیغات موجود، راه های بدیل را باید جست‌وجو کنند. رسانه های افغانستان در تهیه و پخش این تبلیغات با هزینه های خود شان، گام های قابل ملاحظه ای برداشته اند؛ اما با این وجود، هنوز خطر ابتلا به کرونا از سوی مردم به اندازهٔ کافی، جدی گرفته نمی شود و نمونه هایی از گشت و گزار در شهر یا تجمع برای به دست آوردن کمک که در بالا ذکر شد، شاهد این ادعاست.

نیاز است که دولت، نهاد های غیر دولتی، سازمان های جهانی و رسانه های سرتاسری و محلی، به طرح و تطبیق برنامه های مشخص برای افزایش میزان تبلیغات و اثر گذاری آن، همکاری کنند.

۹- گزارش هایی وجود دارد که کارمندان صحی مشغول مبارزه با ویروس کرونا از کمبود تجهیزات و حتا غذای ناکافی شکایت داشته اند.

مشکل تهیهٔ تجهیزات کافی شاید در فرصت طولانی تری قابل حل باشد؛ اما توجه به  رفع نیازمندی های کارمندان صحی به ویژه در ماه رمضان، نه وقت زیاد لازم دارد و نه هم هزینهٔ فراوان. حتا لازم است برای کارمندان صحی مشغول مبارزه با کرونا، امتیازات ویژه مادی و معنوی در نظر گرفته شود.

۱۰- آسیب های که شیوع کرونا بر اقتصاد جهان وارد کرده، نگرانی های جهانی را به وجود آورده و پیش بینی می شود که فهرست بیکاران در جهان به حد بی سابقه ای برسد. افغانستان پیش از شیوع کرونا هم با مشکل شدید بیکاری مواجه بود و حالا وضعیت می تواند به مراتب بد تر از پیش شود. دولت، نهاد های غیر دولتی، سازمان های جهانی و بخش خصوصی در هماهنگی و همکاری، باید به طرح و تطبیق برنامه های کوتاه مدت، میان مدت و دراز مدت در زمینه اشتغال زایی و کاهش مشکل بیکاری بپردازند.

۱۱- شیوع کرونا و این پیش بینی که تهدید موج های دوم و سوم کرونا هم وجود دارد، نگرانی هایی را در مورد کاهش تولید مواد غذایی در جهان به وجود آورده که طبیعتاً منجر با محدودیت دسترسی به مواد غذایی یا حتا مشکل قحطی خواهد شد.

افغانستان تولید کافی مواد غذایی برای رفع نیازمندی های شهروندان خود ندارد. از همین حالا لازم است که دولت، سازمان های جهانی همکار و بخش خصوصی در فکر آماده سازی ذخایر استراتیژیک مواد غذایی باشند، از صادرات مواد غذایی تولید شده در داخل افغانستان جلو گیری کرده و از کشور هایی که مواد غذایی تولیدی مازاد دارند، کمک بطلبند تا به این ترتیب ذخایر کافی مواد غذایی برای مقابله به کمبود مواد غذایی یا قحطی احتمالی، ایجاد شود.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید