چرا با رهایی پنج هزار زندانی آتش بس نشد؟

 

تجربه نشان داده است، زمانی که میان گروه های متخاصم که سال ها با هم جنگیده اند، تفاهم می شود و به ختم جنگ تمایل نشان می دهند، چراغ سبز از هردوجناح و یا یک جناح نشان داده می شود.

معمولاً گروه های جنگی به عنوان حسن نیت دست به اقداماتی می زنند تا اعتماد به وجود آید و مذاکره وتفاهم به منظور پایان جنگ آغاز گردد.

اما اکنون که گروه طالبان و دولت افغانستان می خواهند راه صلح را انتخاب کنند و به جنگ های چندین ساله پایان دهند، نه حسن نیتی دیده می شود و نه تا حال اعتمادی به وجود آمده است.

این در حالی است که نماینده ویژه امریکا چندین ماه پیش با نماینده گان طالبان مذاکره را آغاز کرد و این زمینه را برای مذاکرات میان افغانستانی ها فراهم نمود.

امریکا بالای دولت افغانستان فشار آورد تا پنج هزار زندانی طالب را از زندان ها آزاد کند. دولت افغانستان مجبور گردید تا به این خواست امریکا پاسخ بدهد و پنج هزار زندانی آزاد شد. امریکا می توانست تا در ازای آزادی پنج هزار زندانی طالبان، آتش بس را میان دولت افغانستان و گروه طالبان به وجود آورد.

متأسفانه نماینده امریکا تنها در مذاکرات با طالبان، منافع کشور خود را در نظر گرفت و به رنج و مصیبت مردم افغانستان که سبب آن بسیار روشن است، توجه نکرد.

در حالی که می توانست با فشار وارد کردن بر پاکستان، آتش بس را بر طالبان می قبولاند و پس از آتش بس مذاکرات میان افغانستانی ها در فضای اعتماد به پیش برده می شد.

امروز یازده روز از مذاکرات میان افغانستانی ها می گذرد و نماینده گان هر دو طرف در قطر سرگرم رای‌زنی اند، اما جنگ های بسیار شدید از سوی طالبان بر مواضع نیروهای امنیتی در جریان است که همه روزه  تعداد زیادی از نیروهای امنیتی و غیرنظامیان جان های شان را از دست می دهند و یا زخمی می شوند.

این جنگ ها و خون ریختاندن ها بالای مذاکرات میان هیأت مذاکره کننده و نماینده گان طالبان اثرات بسیار منفی دارد و طالبان می خواهند با راه اندازی این جنگ ها، از مذاکرات قطر امتیاز کلان به دست آورند.

با توجه به همین گفته ها، باید مقامات امریکایی به عوض تعریف و تمجید از طالبان که دیروز آنها را تروریست تلقی می کردند، مسأله آتش بس را در اولویت مذاکرات صلح قرار بدهند و به طالبان و حامیان شان فشار لازم بیاورند تا طالبان از جنگ دست بکشند و تن به آتش بس بدهند.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید