ما مسؤوليت نداريم که فرزندان خود را به جنگ ديگران بفرستيم

هفته گذشته،  همايشي زير نام «اجلاس بين المللي محبان اهل بيت و مسأله تکفيري‌ها» در تهران برگزار گرديد. در اين اجلاس از افغانستان نيز تني چند اشتراک داشتند ولي سخنان آقاي محقق، معاون دوم  رييس شوراي اجرائيه در آنجا مورد توجه همه گان قرار گرفت که از جنگجويان افغانستاني که از سوي رژيم جمهوري اسلامي ايران به زور به عراق و سوريه فرستاده شده بودند، تمجيد و تعريف شده بود.

سخنان آقاي محقق به نظر ما در واقع حمايت از جنگي است که در شرايط کنوني به ما رابطه اي ندارد؛ زيرا در جهان امروزي مرز هاي جغرافيايي کشور ها مشخص است و از  نظر حقوقي، شرکت کردن در جنگ هاي کشور هاي ديگر به نحوي کشانيدن دامنه جنگ هاي نيابتي است که مي تواند سبب جنگ هاي درازمدت و گسترده تر گردد و جهان را به يک بحران کلان گرفتار کند. برخي‌ها  از سخنان محقق حمايت کرده و آن را دفاع از مسلمانان دانسته اند که گرفتار شقاوت داعشيان شده بودند که ما امروز آنان را به نام تکفيري ها مي شناسيم.

ا زمنظر قوانين بين المللي، اعزام نيرو از يک کشور به کشور ديگر بايد مطابق به اصول و موازين بين المللي باشد و يا آن را سازمان ملل متحد تصويب کند.

مردم افغانستان خود گرفتار جنگ دراز دامن وطولاني اند که هست و بود شان را به تباهي کشانيده است و  ما در اين مدت همه  بيگانه گاني را که از کشور هاي ديگر براي شرکت در اين جنگ آمده اند، ملامت مي کنيم.

در اين صورت ما نيز اين حق را نداريم که بدون خواست رسمي دولت هاي عراق و سوريه که از تصويب سازمان ملل متحد نيز گذشته باشد، به آن کشور به هر بهانه اي که باشد جنگجو بفرستيم.

اگر اين کار را به بهانة کمک به مسلمانان انجام مي‌دهيد، هم ايران و هم سوريه و عراق و يا کشور هاي ديگر مسلمان، از ياد برده اند که طي ماه هاي گذشته هزاران مسلمان در کشور برما از سوي نظاميان آن کشور قتل عام شده اند؟

آيا آسمان و زمين سوريه و عراق جدا از افغانستان و برماست که ما مکلف باشيم لشکر فاطميون را ترتيب بدهيم و براي پايان دادن به داعش، به آن کشور ها اعزام کنيم؟

و يا ايراني ها از چه رو قاسم سليماني را با بخشي از سپاه پاسدارانش به برما نمي فرستد که به داد مسلمانان آن جا برسد و آنان را به حق شان برساند؟

پاسخ به اين سوالات را هرکسي شايد به نحوي ارايه کند، ولي اين لشکر کشي خود به جنگ هاي نيابتي و مذهبي در جهان اسلام دامن مي زند.

آقاي محقق کاش يکي از فرزندان خودش را نيز به اين جنگ اعزام مي کرد تا درد مادراني را احساس مي کرد که عزيزان شان را در عراق و سوريه از دست داده اند.

ما امروز خود گرفتار جنگ خانمانسوز و ويرانگر هستيم که در آن همه روزه فرزندان رشيد وطن مان در راه حراست از سرزمين خودشان به شهادت مي رسند.

ما همه وظيفه داريم که در گام نخست برف هاي بام هاي خودمان را بروبيم و بعد اگر فرصت بود و در سلامت مانديم، به همسايه گان نيز برسيم.

ما وظيفه نداريم که براي برچيدن بساط داعشيان  از عراق و سوريه، به آن کشور ها فرزندان خودمان را روانه کنيم در حالي که مي دانيم لشکريان شکست خوردة داعشي اينک دسته دسته به کشور مان سفربري دارند تا درياي خون ديگري را در اين سرزمين آغشته از خون، جاري سازند. بي سبب نيست که دسته هاي طالب – داعش، امروز مساجد و تکاياي مردم ما را در افغانستان آماج قرار مي‌دهند و نمازگزاران بيگناه را در خانة خدا به رگبار مي بندند و با بمب و  حملات انتحاري، تکه پاره مي کنند و حمام هاي خون جاري مي کنند.

ما درد و رنج عراقي ها و سوري ها را  از جنگ هاي چند سال گذشته بيشتر از هر کس ديگري احساس مي کنيم، زيرا خود گرفتار اين مصيبت هستم و سال‌هاست که در آتش جنگ مي سوزيم.

ما مکلف هستيم تا به عنوان عضوي از خانوادة بشريت، از قوانين جهاني  حمايت و پيروي کنيم. به بهانة سرکوب تروريزم، خود ترور آفرين نباشيم.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید