اوضاع نابسامان ما هر روز نابسامان تر می شود

ما در چنبرۀ مصایبی هر روز گیر می افتیم که تصور بهبود یابی اوضاع برای هیچ کسی متصور نیست. رهبری کشور در میان حصارهای آهنین، خویشتن های شان را محصور کرده اند و وزیران دولت نیز چیزی از آنان کم ندارند، ولی ملت، هر روز آماج عصبیت، جهل و شقاوت گروه های تروریستی طالب- داعش است که در ظاهر امر، دشمن همدیگر اند ولی در اصل هردو طایفه از یک گریبان سر بیرون کرده اند و با شمشیر های ستم و جهالت و اندیشه های متحجرانة قرون وسطایی، دود از دمار مردم می کشند و مردم بیگناه و شهروندان فقیر این سرزمین را که لقمه نانی برای امروز و فردای فرزندان شان ندارند، بیرحمانه با ذرایع گوناگون قتل عام می کنند.

داعش که محصول شرق میانه است و در شکل گیری آن، قدرت های بزرگ جهان از جمله امریکا و اسرائیل، انگلیس و کشور های عربی دست دارند، از خاور میانه به پاکستان و از آن جا دسته دسته به کشور ما اعزام می شوند.

پاکستان در این کار دست باز و توانمندی دارد. نواحی مرزی ما با پاکستان، معبر های مطمئن سرازیر شدن داعشیان برگشته از خاور میانه است تا ماموریت دیگر شان را در افغانستان به منظور تأمین منافع کشور های معلوم الحال، انجام بدهند.

از این است که همه باور دارند که داعش پروژة دیگر بیگانه گان برای افغانستان است تا جنگ را در کنار طالبان در این کشور داغ‌تر کنند و برنامه کشتار مردم بیدفاع ما و ویرانی این سرزمین درد و رنج را گسترده تر و دامنه دار تر سازند.

از این است که داعش در ننگرهار، غور و سرپل  و برخی مناطق دیگر کشور مشغول سرباز گیری است. به تازه گی آن ها در غزنی شب نامه هایی پخش کرده اند که در آن به مردم هشدار داده شده است تا از دولت و طالبان دور باشند ورنه سرهای تان بریده می شود.

دولت در ننگرهار با داعشیان مشغول جنگ است ولی در غور، سرپل، زابل و دیگر جاها این تکفیری های بیرحم سرباز گیری دارند و حتا کودکان معصوم ما را شامل آموزش‎‌های نظامی کرده اند.

معلوم نیست امریکایی ها برای چه در افغانستان آمده‌اند و این روز ها دم از مبارزه با ترور و دهشت افگنی راتند تر سرداده اند در حالی که داعشیان هر روز نیرومند تر می شوند و انتحاری های شان حتا در کابل به راحتی دسته دسته مردم ما را تکه و پاره می کنند.

مردم از دولت و از نیرو های امریکایی در افغانستان می خواهند که  به این غایله باید هر چه زود تر پایان بدهند.

مردم از این همه مصیبت و رنگ بازی ها خسته شده اند و می خواهند بدانند که سرانجام موجودیت امریکای بزرگ در افغانستان منجر به برقراری صلح و ثبات در این کشور خواهد شد؟ و یا این مردم مظلوم باید همچنان تا سال‌های درازی قربانی امیال کشور های بیگانه باشند.

اشتراک گذاری:

نظر بدهید