معجزات علمى قرآن در مورد خلقت و آفرينش كائنات !

 

2

5-  پيدايش نور و تاريکي (فعل و انفعالات هستوى ، درون ستاره‌يي.)

– لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ۖ … (انعام 1)

ستايش خداي را که آسمان‌ها و زمين را آفريد و تاريکي‌ها و نور را قرار داد…

– أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا (نازعات 27 تا 32)

ترجمه:- آيا شما از نظر آفرينش سخت‌ تريد يا آسماني که خدا بنا نهاده، سقفش را برافراشته و سامان داده، شب اش را تاريک و پرتو نور آن‌را (از فعل و انفعالات دروني ستاره) خارج کرده است، زمين را پس از آن گستراند، از آن آب و گياهش را بيرون آورد و كوه‌ ها را لنگر (زمين) قرار داد.

6-  نظم و ميزان درپهنه آسمان‌ها

الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ (الرحمن 5 تا 7)

ترجمه: – خورشيد و ماه، روي حساب‌اند. ستاره و شجره (کهکشاني) نيز در سجده ( تبعيت از نظام عمومي )اند و آسمان را برافراشت و ميزان ( قوانين دقيق ) را قرار داد.

7-  قدر و اندازه پديده ها در هندسه هستي

«قدير» يعني بسيار تواناي اندازه گذار، از نام‌هاي خدا در قرآن است که 36 بار تکرارشده است، از جمله:

وهر چيزي را آفريد و دقيقاً براي آن اندازه قرار داد … وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيرًا (فرقان2)

مطمئناً هر چيز را به اندازه آفريده‌ايم إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ (قمر49)

آن که آفريد و سامان داد و اندازه گذاشت و هدايت (عضوي) کرد. الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ (اعلي 2 و 3)

هيچ چيز نيست مگر آن که خزائن آن دراختيار ماست و جز به انداز معين عرضه نمي‌کنيم. وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ (حجر21)

همه چيز نزد او اندازه (و حساب) معين دارد … وَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ (رعد 8)

8-  آفرينش و هدايت وجودي توأم است.

هدايت عضوي، غريزي و عقلي براي هرموجودي، همراه خلقت و در ضمير اوست:

“گفت پروردگار ما کسي است که به هرچيزنعمت وجود عنايت کرد، راهبري نيز نمود قَالَ رَبُّنَا الَّذِي أَعْطَىٰ كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَىٰ (طه ۵۰)

آن که آفريد و سامان داد و اندازه گذاشت و راهبري کرد الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ (اعلي 2 و 3)

9- آفرينش آسمان‌ها( کهکشان ها ) و زمين در شش روز ( دوران و مرحله )

آفريده شدن جهان در شش مرحله يا دوران ( قبل از پيدايش حيات ) در 7 آية قرآن عمدتاً با اين جمله: “خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ “مورد اشاره قرار گرفته است (اعراف 54، يونس 3، هود 11، فرقان 59، ق 38، سجده 4، حديد 4)

10-  دوران فرعي آفرينش زمين و تکوين جوّ آن

بگو: آيا خدائي را که زمين را در دو دوران آفريد انکار مي‌کنيد و براي او همتاياني قائل مي‌شويد… و طي چهار دوران، کوه‌ هاي ثابت را از بالاي آن قرار داد و در آن برکت نهاد و مواد غذائي ( خاک ) را به اندازه و يکسان براي درخواست کننده‌گان (انواع موجودات) تقدير کرد

قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَنْدَادًا ۚ ذَٰلِكَ رَبُّ الْعَالَمِينَ ؛ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَا أَقْوَاتَهَا فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاءً لِلسَّائِلِينَ (فصلت 9 و 10)

دو دوران اوليه زمين؛ ( 1 ) پيدايش زمين در درون سحابي خورشيدي و رشد آن (دحوالارض = غلتيدن زمين) ، و ( 2 ) سرد شدن و گسترش آن در مرحله بعدي (طحوالارض=گسترش)مي‌باشد.

برخي دانشمندان پيدايش زمين را در دو دوره (احيائي و اکسيدي) نيز تعريف کرده‌اند.

چهاردوران بعدي تحولات فزيکي- شيميائي زمين که خاک آن را از هزاران عنصر حاصل‌خيز و پُر برکت ( براي موجودات بعدي ) انباشته ساخت، عبارتند از:

اول – دوران بمباران شهاب سنگ‌ها و بارش هادروكربون ها و اسيدهاي چرب برسطح زمين و پوشاندن آن از خاک سياه و چرب.

دوم – سرد شدن تدريجي پوسته زمين در اثر برخورد دنباله‌ دارهاى حاوى آب (حدود ٪۵0) در طول 150 ميليون سال، افزايش مواد آلى در جوّ و بارش آن ها به وسيله باران‌هاى اوليه بر سطح گرم زمين. در اين دوره که عصر سفال ناميده مى‌شود (Baked Clay) اسيدهاي آمينه و فوسفات هاي فعال ( براي زمينه سازي حيات ) تشکيل مي‌گردند و گِل ولاي درياها، لاية جديدي را روي لايه سياه قبلي مي‌سازد. ساختار کريستالي گِل رس و نمک چسپنده گراهام مواد آلي را با هم پيوند مي‌دهند.

سوم – عصر آب‌فشان‌ها. نفوذ تدريجي آب به داخل شکاف‌هاي سفالين پوسته زمين پس از برخورد با لايه‌هاي داغ زيرين به صورت آب جوشاني همراه خود، مواد عالي دو طبقة پيشين را حل و ترکيب کرده به صورت عناصر جديدي به سطح زمين برمي‌گرداند. در اين دوره هايدروجن جو، کاهش مي‌يابد و قندهاي مناسب براي ادامه حيات، گليسرين، سلفر گوگرد، گازهاي آلدئيدي و… لايه جديدي را روي زمين ساخته و در اين محيط داغ و اسيدي ايجاد پروتئين‌هاي حياتي را ممکن مي‌سازد.

چهارم – عصر لجنزارها و پيدايش حيات، افزايش تدريجي آب زمين و پيدايش بازهاي آلي در آبگيرهاي راکد ومتعفن دوره قبل با گازهاي سيانيدي و… نقش گِل رس در ايجاد نوکوتيدها، متابوليسم و توليد مثل را در اولين هسته‌هاي حياتي پديد مي‌آورند. ادامه دارد …

اشتراک گذاری:

نظر بدهید