نوازش بهاري

 

محمد اسحاق فايز

 

اي خُجسته بهارِ نيک آيين، جشنِ نوروزت آسماني تر

 روحِ سرزنده گي و شادابي، راهِ پيروزت آسماني تر

 در دلِ دشت هايِ پهناور، رويشِ لاله و گياه و علف

 بر کفِ دستهايِ شاخِ درخت، غنچه افروزت آسماني تر

 به طبيعت دوباره جان دادي، فصل ها را ز سر توان دادي

به من الهام داده اي: شاعر! شعرِ دم سوزت آسماني تر

دامنِ دره ها ز اطلسِ سبز، نقشِ شيرين فگنده اي از گل

 به تنِ کوه پيرهن کردي، طرحِ گل دوزت آسماني تر

 ابرِ پر بارِ آسمان را نيز، از طراوت و زنده گي بخشي

 راه دادي به تشنه سارِ زمين، گهر اندوزت آسماني تر

 مي سرايي قصيدة رويش، در چمنزار هايِ جُلگه و باغ

 مطلعِ پرشکوفه ات غزلي، بيتِ بهروزت آسماني تر

 قلقلِ آبِ چشمه سارانت، نغمه گويِ روانِ دريا هاست

 مي نوازد به گوشِ فردا چنگ _ چنگ جان سوزت آسماني تر

من دراين آيه هايِ دلتنگي، رنگِ اميدِ خويش مي کارم:

 کاي نفس هايِ سبزِ زنده گي ام، جشنِ نوروزت آسماني تر

دَر گرفته است باغ و بيشه غريب، از وفورِ شرارِ غنچة گل

 مي طراود ز برگ ها شبنم، مي غريود به شاخه ها بلبل

 ارغوان زار شاد مي خندد، کوه ها مي شوند لُچ از برف

 جوي ها پُر لبالب از آب اند، بر کنارانش، مأمنِ سنبل

 مي خزد رود ها به دره و دشت، روحِ سرزنده گي به سينة شان

 زابر، باران در دمادمِ صبح، شويد آرام بيد را کاکل

 رعد از حلق مي کّشد فرياد، مي جهد برق رويِ پهنة ابر

 تا ز رنگين کمانِ رنگ کشد، جرعه جرعه صَبوحي از مي و مل

 ابر مي کوچد از کّرانة کوه، تا دلِ دشت هايِ سبزآگين

 نور مي ريزد از کنارة آن، بر زمين، بر سبيلِ مهرآيين

 در دلِ شاعرانة تالاب، قويِ اندوهِ من به حيراني

 دل نهاده به بيت هايِ غزل- غزلي غرقِ درد و ويراني

 هردم از راهِ فتنه زارِ جنوب، جنگ بر کوچه کوچه مي رويد

 زوزة خشمناگِ سرخِ تفنگ، رازِ تلخي به غصه مي گويد:

 اين وطن دَر گرفته گر امروز، مثلِ انبارِ هيمه زارانش

 دستِ بيگانه است و گِل بکُند، آب از چشمِ چشمه سارانش

اشتراک گذاری:

نظر بدهید